"การนึกถึงความตายไม่ใช่เรื่องเศร้า แต่การไม่นึกถึงความตายต่างหากที่เป็นเรื่องเศร้า" พอนึกว่าวันนึงต้องตาย ทรัพย์สิน เงินทอง ตำแหน่งลาภยศ เราเอาอะไรไปไม่ได้เลย สิ่งสุดท้ายก่อนตายที่เราจะนึกถึง มีเพียงแค่ความทรงจำเท่านั้น... มีคนบอกไว้ว่า เวลาที่คนเราจะตาย สมองยังสามารถทำงานได้อีก 7 นาที เป็น 7 นาทีที่ยาวนาน นานพอที่จะทำให้เรานึกถึงเรื่องราวทั้งหมดในชีวิตนี้... เราจะเสียใจไหม ถ้าช่วงเวลานั้น เรานึกอะไรไม่ออกเลยด้วยซ้ำ? เราจะเสียใจไหม ที่มีเรื่องที่ยังอยากทำ แต่ก็ยังไม่ได้ทำมันซักที เพราะข้ออ้างมากมายที่เราสร้างขึ้น ความทรงจำที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง อิจฉาริษยา ความทรงจำที่เต็มไปด้วยการทำงาน ทำงาน ทำงาน ความทรงจำที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเสียดาย การนึกถึงความตายไม่ใช่เรื่องเศร้า แต่การไม่นึกถึงความตายต่างหากที่เป็นเรื่องเศร้า มันเหมือนกับว่าเราแค่กำลังใช้ชีวิตไปวัน ๆ ให้คุณค่ากับสิ่งที่ไม่ได้สำคัญกับเราจริง ๆ ชีวิตเราไม่ได้ยาวนานพอที่จะทำให้ทุกคนยอมรับได้ ชีวิตเราไม่ได้นานพอที่จะใช้ไปกับการนินทาคนอื่น ชีวิตเราไม่ได้นานพอที่จะเสพข่าวต่าง ๆ ที่ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตของเราดีขึ้น การนึกถึงความตาย มันทำให้เรารู้ว่าชีวิตที่เราใช้แต่ละวันมันมีความหมายมากแค่ไหน   เมื่อเข้าใจ ทุกสิ่งทุกอย่างมันทำให้เราย้อนกลับมาสู่ความสงบและความธรรมดา... ไม่ได้อยากทะเยอทะยาน ไม่ได้อยากต้องมีตัวตนเพื่อให้ใครยอมรับ ไม่ได้อยากเด่น ไม่ได้อยากดังอีกต่อไป มีแค่ตัวเอง และคนที่เรารัก... ให้คุณค่าและสร้างความทรงจำที่ดี ความสงบนี่แหละคือนิยามความสุขที่เปลี่ยนไป หาคุณค่าจากสิ่งที่เราต้องการจริง ๆ เพื่อให้วันสุดท้ายของเรา ไม่ต้องมานึกเสียใจและเสียดายในภายหลัง