พอมีลูกสาวแล้วเราเริ่มมีความกลัวเข้ามามากมาย ยิ่งยุคสมัยนี้ที่ทุกอย่างไวไปหมด กลัวลูกไม่มีเพื่อน เข้ากับคนอื่นไม่ได้ กลัวโดนเพื่อนที่โรงเรียนแกล้ง กลัวเจอครูไม่ดี และกลัวอุบัติเหตุ      ในทุกวันเปิดข่าวก็มักเจอข่าวการ สูญเสียลูกในแทบทุกวัน จากอุบัติเหตุบ้าง ทำร้ายร่างกายบ้าง โดนทิ้งบ้าง.... พอได้เห็นลูกยิ้มทุกวันตอนตื่นเช้ามา เรายิ่งกลัว...กลัวตาย กลัวไม่ได้อยู่ดูลูกโต กลัวไม่ได้ฟังเสียงหัวเราะของเขา กลัวไม่ได้เป็นคนปลอบในวันที่ลูกร้องไห้ กลัวไม่ได้จับมือลูกสาวผ่านเรื่องต่างๆ ในชีวิต จากคนที่เคยไม่กลัวอะไร  ตอนนี้อยากอยู่ให้นานที่สุด แค่ได้เห็นลูกยิ้มในทุกวัน ก็เป็นเหตุผลให้อยากมี "วันพรุ่งนี้" ต่อไปอีกเรื่อยๆ