โลกนี้เหมือนกับสถานที่ที่เราเดินทางผ่านมาและผ่านไป แม้จะมาในเวลาอันสั้น แต่เรากลับมักหลงติดอยู่กับสิ่งที่จับต้องได้ สิ่งที่ต้องการครอบครอง หรือแม้แต่การยึดติดกับความแค้นและความโกรธที่ไม่สิ้นสุด วันใดวันหนึ่งเราทุกคน ก็ต้องเดินทางจากที่นี่ไป ไม่มีสิ่งใดที่เราจะสามารถครอบครองได้ นานหรือจะหลีกหนีจากการจากไปนั้นได้ เรามีเวลาที่จำกัด และเวลาเหล่านั้นล้วนมีคุณค่า ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความรัก และความเห็นใจเพื่อนร่วมโลก เป็นช่วงเวลาสั้น ๆเราจะปรารถนาครอบครองสิ่งมากมายไปทำไม และถ้าการจากไปของเรานั้นไม่สามารถยึดติดอะไรไปได้ ความปล่อยวางและใช้ชีวิตให้เต็มที่กับการรักและเข้าใจ ซึ่งกันและกัน ไม่ให้ความโกรธหรือความขุ่นเคืองใจมาเป็นภาระ น่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุดของการมีชีวิตบนโลกใบนี้ เวลาของเรานั้นจำกัด ความโกรธ ความเกลียดชัง และความไม่รู้จักพอจะไม่เป็นสิ่งสำคัญอีกต่อไป การใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า ให้ความสุข ความสงบ และการมีชีวิตอยู่เพื่อเป๋ยประโยชน์ต่อเพื่อนร่วมโลก น่าจะเป็นสื่งที่ดีอเพราะในท้ายที่สุด เราทุกคนก็แค่ “นักเดินทาง” ที่มาและจากไปในโลกใบนี้เท่านั้นเอง.