คิดถึงนะ… ณ กัลยาณิวัฒนา EP.01

การเดินทางที่แสนไกล

ขอบคุณนะ… ทริปงูใหญ่ ณ กัลยาณิวัฒนา

ทริป…ที่ทำให้เราได้พบเจอ รู้จัก และเรียนรู้
ทริป…ที่ทำให้เราได้เรียนรู้วิถีชีวิตของพี่น้องชาวปกาเกอญอ
ทริป…ที่เต็มไปด้วยความรัก เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม มิตรภาพ และความสุข

และทริปที่ทำให้ฉันได้รู้จักเธอ…
ทามะ พี่หมี พี่กฤษณ์ แม่เบบี้ แชมป์ นัท มายเดียร์ ขิง อันดา มะปิน มิ่งขวัญ เก้า และปีเตอร์

ขอบคุณทุกคนจริง ๆ 🤍

เส้นทางอันแสนไกล…

เส้นทาง…ที่นำพาความเจริญเข้ามา
ดังเช่น “งูใหญ่” ที่เลื้อยเข้ามาถึงบ้าน

เส้นทาง…ที่กำลังเปลี่ยนแปลงชีวิตของพี่น้องปกาเกอญอ

เส้นทาง…ที่ทุกคนควรมีสิทธิ์เลือก
ว่าจะคงอยู่ หรือเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับมัน

และเส้นทาง…ที่นำพาเรา
ให้ได้มารู้จักกับพี่น้องชาวปกาเกอญอที่น่ารัก

ไม่ว่าเส้นทางใดจะนำพาความเจริญเข้ามา
ความเจริญอาจเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของผู้คน

แต่การศึกษายังคงเหลื่อมล้ำ
การพยาบาลยังคงจางหาย
ขณะที่วิถีชีวิตอันแน่นแฟ้นของผู้คนยังคงอยู่

ไม่ว่าเส้นทางที่พบเจอ
จะเข้ามาเพื่อทำลาย
หรือเข้ามาเพื่อรักษาให้บางสิ่งยังคงอยู่

ท้ายที่สุดแล้ว…
พวกเราทุกคน รวมถึงพี่น้องชาวปกาเกอญอ
ล้วนมีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางของตัวเองเสมอ

ใคร ๆ ก็บอกว่า
การเดินทางมากัลยาณิวัฒนาเป็นเส้นทางที่แสนไกล
และไม่รู้ว่าจะมีอะไรให้ไปเรียนรู้

แต่สำหรับเรา…

การมากัลยาฯ ครั้งนี้ ไม่ได้ไกลเลย

เพราะตลอดเส้นทาง
กลับเต็มไปด้วยเรื่องราวดี ๆ

สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้และความร่มรื่น
สายฝนโปรยปรายลงมาเป็นระยะ
เศษดินฟุ้งกระจาย
แสงแดดอ่อน ๆ

เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงเพลง
และกลิ่นควันรถที่ตลบอบอวล
จนแทบจะแย่งออกซิเจนไปหมด 🤣

เกือบเมา…แต่ก็กลับมาได้ 5555

แต่นั่นแหละ
คือสีสันของการเดินทาง

มันทำให้เราตื่นเต้น
มีความสุข
และรู้สึกดี

จนกลายเป็นช่วงเวลาหนึ่ง
ที่น่าจดจำ

และยิ่งเดินทางไป
ก็ยิ่งอดใจไม่ไหวที่จะไปให้ถึงปลายทาง…

บ้านหนองเจ็ดหน่วย อำเภอกัลยาณิวัฒนา

เมื่อมาถึงหมู่บ้าน
เราแวะที่ตลาดชุมชน

ทุกคนนำพืชผักและของต่าง ๆ มาวางขาย
เป็นตลาดเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยชีวิตและรอยยิ้ม

เราได้ลองกิน “ไส้กรอกปกาเกอญอ”

สีที่แปลกตา
ดึงดูดให้ต้องลอง

พอได้ชิม…

รสชาติคล้ายไส้กรอกอีสาน
ผสมกับแกงฮังเล

มีความมัน นัว
กลิ่นหมูสามชั้นฉ่ำ ๆ
แต่กลับอร่อยอย่างน่าประหลาด

เป็นรสชาติแปลกใหม่
ที่ไม่เคยเจอมาก่อน

แล้วตามด้วย “เครป”

แต่สิ่งที่พิเศษที่สุดคือแป้ง

กรอบนอก นุ่มใน
หนากำลังดี ไม่บางจนเกินไป

ที่แปลกคือ…
แม้จะใส่ท็อปปิ้งแล้วนำใส่กระดาษทิ้งไว้นาน
แป้งก็ยังไม่เหี่ยว

ตั้งแต่กินคำแรก
จนถึงคำสุดท้าย

มันยังคงกรอบนอก นุ่มในเหมือนเดิม

พูดได้เต็มปากเลยว่า…

นี่คือแป้งเครปที่ฉันชอบที่สุดตั้งแต่เคยกินมา

และเป็นแป้งที่ฉันคิดว่า
คงหากินแบบนี้ไม่ได้ที่ไหนง่าย ๆ

นอกจาก… กัลยาฯ

พระพิรุณเองก็ช่างใจดีเหลือเกิน

โปรยฝนลงมา
ให้บรรยากาศเย็นและชุ่มฉ่ำ

จนเราเดินมาถึงรถของพี่หมี
เพื่อย้ายกระเป๋าและเตรียมตัวเดินเท้าเข้าบ้านพัก

แล้วก็ประจวบเหมาะพอดี…

ลุงแดงขับรถแดงมาจอดใต้ต้นมะขามป้อม

แน่นอนว่า…

พวกเราต้องเก็บมากินกันคนละลูกสองลูก 🤣

บางคนบอกว่าหวาน
บางคนบอกว่าอร่อย
บางคนบอกว่ากินน้ำตามแล้วจะหวาน

บางคนลองแล้วคาย
บางคนกินจนหมดลูก
บางคนกินจนหมดทั้งกำมือที่เก็บมา

แต่เอาเข้าจริง…

รสชาติขมเกินบรรยาย 😂

แต่ถึงอย่างนั้น
มันก็กลายเป็นอีกหนึ่งเรื่องราว
ที่สร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มให้กับพวกเรา

ขอบคุณนะทุกคน

ก่อนจะเดินเข้าบ้านพัก
พี่หมีก็ทักด้วยความเป็นห่วง

เพราะเราใส่รองเท้าแตะ
และทางเดินก็ค่อนข้างลื่น

ตอนแรกเราก็กังวลเหมือนกันว่า
จะลื่นไหมวะ

แต่พอเห็นรองเท้าของชุนนี่…

ก็เริ่มอุ่นใจขึ้นมาหน่อย

อย่างน้อยก็มีคนใส่รองเท้าแตะเหมือนกัน
ถ้าลื่นขึ้นมา…

ชุนนี่ก็น่าจะลื่นไปด้วยกัน 5555

แต่ระหว่างทาง
เราก็พยายามเดินอย่างระมัดระวัง
ไม่ให้ตัวเองลื่นล้ม

จนสุดท้ายก็มาถึงบ้านพักได้

แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า…

“เดินมาได้ยังไงวะ” 5555

เพราะระหว่างทางมีทั้งเนิน
ดินแดง และทางที่พร้อมจะทำให้ลื่นได้ตลอดเวลา

แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้

และนั่นก็คงเป็นอีกหนึ่งเรื่องเล็ก ๆ
ที่ทำให้การเดินทางครั้งนี้น่าจดจำ

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีและประทับใจมาก ๆ
คือ บ้าน

บ้าน…ที่ดูสงบ

บ้าน…ที่ดูเรียบง่าย

และบ้าน…ที่เป็น “บ้าน” จริง ๆ

ตลอดทางเดินเข้าบ้าน
สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนา

กับดินสีดำที่แตกระแหงตามธรรมชาติ
ซึ่งเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ของดินที่กัลยาฯ

เมื่อเดินผ่านทุ่งนา
เราต้องข้ามลำธารเล็ก ๆ
ที่ทำสะพานขึ้นจากไม้

ถ้าเดินไม่ดี…ก็มีโอกาสลื่นได้เหมือนกัน

เสียงน้ำในลำธารไหลเอื่อย ๆ
ทำให้รู้สึกเย็นและสงบ
เหมือนโลกตรงนั้นช้าลงไปชั่วขณะ

จากนั้นเดินต่อมา
จนถึงบริเวณดินสีดำ
ที่ใช้ปลูกผักต่าง ๆ

มีโครงไม้สำหรับให้พืชผักเลื้อยขึ้นไป

และที่นั่นเอง…

เราได้พบกับ “เจ้าของบ้าน”
ที่น่ารักที่สุด

แมวสีส้มขาว
กับปลอกคอลายดอกไม้

น้องมีชื่อว่า…

“ทามะ” 🐈

ทามะทำหน้าฉงน
เหมือนกำลังสงสัยว่า

“เจ้ามนุษย์พวกนี้มาจากไหน
แล้วมาทำอะไรที่บ้านข้า?”

เพราะทุกคนต่างจับจ้องน้องเป็นตาเดียว
โดยไม่ได้นัดหมาย 5555

ถือว่าเป็นเจ้าบ้านที่ดีเลยนะ

ออกมาต้อนรับพวกเราด้วย

พอเรียก…

“เมี้ยว ๆ”

เหมือนจะเดินเข้ามาหา
เหมือนจะให้จับ

แต่สุดท้าย…

ก็เดินหนีไปอยู่ดี 5555

รักนะ…ทามะ 🤍

การเดินทางครั้งนี้อาจมีระยะทางที่แสนไกล

แต่เมื่อได้เดินทางจริง ๆ
กลับรู้สึกว่า…

ระยะทางไม่เคยไกลเลย
ถ้าระหว่างทางเต็มไปด้วยเรื่องราวดี ๆ

และบางที…

สิ่งที่เราตามหาเมื่อออกเดินทาง
อาจไม่ใช่สถานที่ปลายทาง

แต่อาจเป็นผู้คน
เรื่องราว
รอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ

และความทรงจำเล็ก ๆ
ที่เรานำกลับมาด้วย

คิดถึงนะ… ณ กัลยาณิวัฒนา

To be continued… 🤍