เคยไหม… รู้สึกเหมือนทั้งโลกเหลือแค่เราคนเดียว ไม่มีเสียงเรียก ไม่มีเงาใครอยู่ข้าง ๆ มีเพียงความเงียบ ที่ดังขึ้นในใจ โลก…ที่ไม่มีใครต้องการ โลก…ที่ไม่มีใครมองเห็น โลก…ที่เรายังหายใจอยู่ แต่ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของเรา ต่อให้เราพยายามเปล่งประกายแค่ไหน แสงนั้น…ก็ยังถูกกลืนหายไปอยู่ดี เหมือน “ดาว Fomalhaut” ที่ส่องแสงงดงามอยู่ท้องฟ้า แต่กลับเป็นดาวที่โดดเดี่ยวที่สุดในจักรวาล และบางที… เราก็อาจเป็นเช่นนั้น สวยงาม แต่โดดเดี่ยว เปล่งประกาย แต่ไม่มีใครมองเห็น แต่เชื่อเถอะ… อีกไม่นาน โลกที่เคยโดดเดี่ยวของเรา จะไม่เดียวดายอีกต่อไป เพราะในวันที่เป็นของเรา แสงจากตัวเรานั่นแหละ จะทำให้ใครบางคนมองเห็น และเดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ เช่นเดียวกับ “ดาว Fomalhaut” ที่วันหนึ่ง…จะไม่เหงาอีกต่อไป เมื่อ “ดาวเสาร์” ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ และส่องประกายร่วมกัน บนท้องฟ้าที่มืดมิด