อะไรคือความสุขจากการเดินทาง เชื่อว่าทุกคนคงมีคำตอบ ในใจที่แตกต่างกันออกไปไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม เรื่องราวระหว่างทาง มิตรภาพ ทิวทัศน์อันสวยงามของระหว่างทางไปจนถึงปลายทาง เราเองก็ไม่ต่างกันที่กำลังวิ่งไล่ตามความสุขเหล่านี้เพื่อตอบสนองความคาดหวังของตัวเอง จนได้มาเจอลุงสิงห์คำที่กำลังเล่นกับน้องควายอยู่ที่กระท่อมริมน้ำ บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่มันเปี่ยมล้น ออกมาจากภายในสู่ใบหน้าที่เราสามารถรับรู้และสัมผัสถึงมันได้ อย่างไม่ต้องพูดอะไร นี่เป็นภาพซ้ำๆที่ผมเห็นทุกๆครั้ง ที่ผมได้เดินทางไปที่นั่น จนได้มีโอกาสไปนั่งคุยกับลุง แล้วถามลุงว่า ความสุขของลุงคืออะไร สิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผม อึ้งไปเลยนี่เรามองข้ามความสุขเล็กๆน้อยๆที่เรามีอยู่ตลอดเลยหรอเนี่ย ลุงบอกว่าความสุขของลุงคือ การที่มีข้าวกินมีน้ำกิน ค่นี้ลุงก็มีความสุขแล้วที่เหลือก็ยิ้มเยอะๆ หลังจากจบบทสนทนานี้ ทำให้ผมนิ่งไปชั่วขณะ แล้วกลับมาทบทวนว่าเออจริงๆแค่นี้ มันก็มีความสุขได้จริงๆแหละแต่เราแค่กลับมองข้ามมันไป ในบางครั้งเราเองโดนค่านิยมของสังคมกำหนดให้เรามีความสุขในรูปแบบที่สังคมยอมรับ จนลืมและมองข้ามความสุขที่เรียบง่ายรอบตัวพวกนี้ไปเลย ผมได้เอาประเด็นนี้มาคุยกับเพื่อนร่วมทางหลายๆคน แลกเปลี่ยนมุมมองเรื่องความสุขของการใช้ชีวิต และการเดินทางกลับพบว่าหลายๆครั้งเมื่อเราปล่อยวาง ละทิ้งค่านิยมและกระแสของสังคม โดยการกำหนดความสุข ให้กับตัวเองที่เป็นตัวเองจริงๆกลับพบว่าการที่ได้นั่งมองท้องฟ้า เห็นดอกไ้ม้เล็กข้างทาง การได้กินของอร่อยหรือแม้แต่การได้นอน อยู่เฉยๆนั่นก็เป็นความสุขได้แล้ว ขณะที่เรากำลังวิ่งไล่ตามความสุขที่หวือหวาความสุขที่ยิ่งใหญ่ จนลืมไปว่ายังมีความสุขเล็กๆรอบตัวอีกมากมายที่เรา มองข้ามไป การได้มาเจอลุงและเพื่อนๆระหว่างทาง ที่ได้แลกเปลี่ยนมุมมองความคิดกันนับว่าเป็นเรื่องราวที่ดี และทำให้เราได้กลับมานั่งทบทวนถึงความสุขเล็กๆน้อยๆ รอบตัวเรา นี่เป็นเรื่องราวความสุขของลุงสิงห์คำ ที่ผมได้บทเรียนจากลุงเขียนถ่ายทอดออกมาผ่านทาง มุมมองของผมเองนะครับ ความสุขแบบเรียบง่ายของเพื่อนๆเป็นยังไงในรูปแบบไหน สามารถแบ่งปันแชร์เรื่องราวให้กันฟังได้นะครับ (สัญญาว่าจะอานทุกเม้นต์)ขอให้เพื่อนๆมีความสุข ในการใช้ชีวิตในทุกรูปแบบแล้วถ้ามีโอกาสใดใดที่ได้เจอกันหวังว่าเราจะได้มีเวลาได้นั่นสนทนากัน เกี่ยวกับเรื่องราวพวกนี้นะครับ....ชุนนี่....