เราเคยมานั่งคิดนะว่า... เราตกหลุมรักสโมสรนี้ตั้งแต่ตอนไหน? หลายคนคงมีจุดเริ่มต้นที่ต่างกันไปตามช่วงเวลา บางคนรักมาตั้งแต่ยุคก่อตั้ง บางคนรักเพราะความสำเร็จ หรือบางคนก็รักเพราะนักเตะคนใดคนหนึ่ง แน่นอนว่ามันยากจะปฏิเสธจริงๆ ว่าแชมป์ไร้พ่ายยุคนั้นมันสุดยอดขนาดไหน แต่สารภาพเลยว่า เราไม่ได้เริ่มชอบทีมนี้เพราะตำนานไร้พ่ายอะไรนั่นหรอก เพราะตอนนั้นเรายังไม่ดูบอลเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้จักสักทีม และไม่รู้จะเชียร์ทีมอะไรเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง... ช่วงกีฬาสีตอน ม.4 เราอยู่สีเหลือง แล้วโดนบังคับให้ลงแข่งฟุตบอล (แบบงงๆ) เลยต้องซื้อเสื้อทีมมาใส่ และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง! เสื้อบอลตัวแรกในชีวิตของเราคือ "อาร์เซนอล สีเหลือง" ที่สกรีนชื่อข้างหลังเสื้อว่า "แม่ตุ่ม" ซึ่งเป็นชื่อครูประจำชั้นของเราเอง และมันควรเป็นสโมสรอื่นที่สีเหลืองอย่างดอร์ทมุนด์ปะ โชคชะตาแหละเนอะ (ฮา) ตั้งแต่วันนั้นมา เราก็เริ่มหันมาสนใจและติดตามทีมนี้มาตลอด นักเตะคนแรกที่ทำให้เราว้าวและชอบมากๆ คือ อันเดร อาชาวิน โดยเฉพาะนัดที่ยิงคนเดียว 4 ลูกเสมอลิเวอร์พูล 4-4 ยินภาพนั้นติดตามาก หลังจากนั้นเราก็ติดตามทีมมาเรื่อยๆ มีตามบ้างหายบ้างตามประสา จนพอเข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละถึงเริ่มมานั่งดูแบบจริงจัง และแชมป์แรกในชีวิตแฟนบอลของเราที่ได้ร่วมฉลองกับสโมสรก็คือถ้วย FA Cup ซึ่งฮีโร่ในใจของเราตอนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจาก อารอน แรมซีย์ เราผ่านช่วงเวลาล้มลุกคลุกคลาน ทุกข์สุขมาด้วยกันตั้งมากมาย จนกระทั่งปีนี้... ในที่สุดเราก็ได้ฉลองแชมป์ด้วยกันจริงๆ สักที! มันคือแชมป์แรกในรอบ 17 ปีของเรากับอาร์เซนอล (ถึงคนอื่นเขาจะรอกันมา 22 ปี++ ก็เถอะนะ 😅) ขอบคุณนะที่พยายามกันมาตลอด... ดีใจที่ได้รักและเติบโตไปด้วยกันนะ ไปล่าUCLกันน Once a Gunner, Always a Gunner. 🔴⚪