ถ้าเรามาเดินเล่น

เมื่อวานผมแพ้อีกแล้วครับ แล้วผมก็ชอบเข้าร่วมกิจกรรมซะด้วยสิ จริง ๆ มันก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ ไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างนี้ด้วยหรือเปล่า แต่ผมก็พยายามไม่คาดหวังทุกครั้ง แต่มันก็แอบคาดหวังไปเอง ถ้าผมมองว่าผมไม่มีโชคล่ะ หรือมองว่าผมพยายามไม่พอ ผมพยายามจนแทบถวายหัว จนตอนนี้ผมแทบไม่กล้าเข้าร่วม เพราะผมหวังว่าหนึ่งในนั้นอาจจะมีผมอยู่บ้าง แต่ในครั้งหนึ่งมีชื่อผมแทรกเข้าไป มันแทรกเข้าไปทั้งที่ไม่มีรางวัลสำหรับผมตั้งแต่แรก แต่เหมือนว่าโชคชะตาผมมันจะฝืนโชคชะตาของสิ่งนั้น จนมันก็มีผมในโชคชะตานั้นอยู่ร่วมด้วย ผมคาดหวังจริง ๆ นั่นแหละ ผมคาดหวังมากมาย ผมคาดหวังว่าโลกที่ผมอยู่ จะเป็นโลกที่ผมคิด บางทีผมแอบชอบสังคมแบบยูโทเปียนะ แต่ก็แค่นั้นแหละ เพราะตอนนี้ผมอยู่ในที่แบบไหน ผมแค่ดำเนินชีวิต ตามที่ชีวิตมีอยู่ ขวนขวายอยากได้เพิ่ม ​ก็ทุกข์และผิดหวังเป็นธรรมดา ทุกครั้งที่ผมพยายาม ผมก็คิดตลอดว่า ขนาดคนสร้างหลอดไฟ ยังพยายามเป็นร้อยครั้ง แล้วผม ก็เกือบร้อยแล้วเหมือนกัน แต่บางทีผมต้องพยายามเป็นร้อยหนึ่ง หรือ ล้านหนึ่ง ก็ได้ แต่ก็ช่างมันเถอะ บางทีผมควรมองมุมที่ว่า มาเดินดูเล่น ๆ ในโลกนี้ เหมือนเดินไปตลาดนัด เห็นอะไรสวยก็มอง ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้าให้ดีที่สุด ก็คง พยายามให้เต็มที่ เพราะผลลัพธ์เราไม่มีสิทธิ์ควบคุม ไม่โทษอะไร แต่เข้าใจในหลาย ๆ มุม ถ้าคิดได้ละก็....

บางทีเลนอื่นอาจจะง่ายกว่า

​