ปีนี้ฉันเริ่มมองความสุขได้ชัดขึ้น
ไม่ใช่เพราะชีวิตง่ายขึ้น
แต่เพราะฉันยอมฟังตัวเองมากขึ้น

ฉันเคยได้อ่านเรื่องเล่าเกี่ยวกับการปีนเขา
ว่าความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
บางคนมีความสุขกับการได้เห็นต้นไม้ดอกไม้ข้างทาง
บางคนมีความสุขกับการได้เดินทาง ได้พบผู้คน
และบางคนมีความสุขเมื่อไปถึงยอดเขา

ในทุกมุมมองนั้น ไม่มีใครผิด

และฉันก็ได้รู้ว่าฉันเป็นคนที่มีความสุขตั้งแต่ได้เห็นต้นไม้ตรงตีนเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกมาตลอด ฉันมีความสุขกับเรื่องเล็กๆ
ทำให้ฉันรู้สึกว่า“ฉันยังอยู่กับชีวิต”

ความสุขจากเรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้
เหมือนเป็นพื้นในใจของฉัน
เป็นพลังตั้งต้น เป็นที่พักใจ
ฉันเคยตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้. แต่ฉันได้คำตอบแล้วว่านี่แหล่ะคือความสุข

แต่ในขณะเดียวกัน
ฉันก็ซื่อสัตย์กับตัวเองมากพอจะยอมรับว่า
ความสุขแบบนั้น…ยังไม่ใช่ทั้งหมด

ฉันใช้เวลาถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา
ว่าลึกลงไปแล้ว ฉันต้องการมีความสุขจากอะไร
จนได้คำตอบที่เรียบง่าย
คือการได้ฟังเสียงของตัวเอง

ไม่ใช่เสียงที่ต้องอธิบายให้ใครเข้าใจ
แต่เป็นเสียงที่ดังพอให้ฉันได้ยิน
และเบาพอให้ฉันไม่ต้องหนีมัน

ปีนี้ฉันเรียนรู้เรื่องการรักตัวเองมากขึ้น
ไม่ใช่ในความหมายของการตามใจ
แต่เป็นการไม่ทำร้ายตัวเอง
ด้วยการดูถูกคุณค่าของความตั้งใจ

เป็นเรื่องที่ฉันพัฒนาต่อจากช่วง 2-3 ปีนี้แต่ปีนี้รู้สึกชัดขึ้น
คนเราทำผิดพลาดกันได้
และระหว่างทางก็มีความหมายไม่แพ้ปลายทาง
ความตั้งใจที่ฉันทุ่มลงไปในแต่ละช่วงเวลา
ควรได้รับการมองเห็น
แม้ผลลัพธ์จะไม่เป็นอย่างที่หวังเสมอไป

แม้ฉันจะรักตัวเองมากขึ้น
แต่ฉันก็ยังมีบางส่วนของตัวเองที่ไม่ชอบ
และฉันยอมรับมาตลอดว่า
นี่คือเรื่องธรรมดาของการเป็นมนุษย์

เราไม่จำเป็นต้องชอบตัวเองทุกอย่าง
เพื่อจะเรียกว่ารักตัวเอง
การยอมรับว่าเราไม่ได้ perfect
ว่ามีทั้งส่วนที่ภูมิใจและส่วนที่ยังขัดใจ
ไม่ใช่ความล้มเหลว
แต่คือความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง

ฉันไม่บังคับให้ตัวเองต้องหลงรักทุกด้าน
ฉันเพียงเลือกไม่เกลียด
และไม่ใช้ส่วนที่ไม่ชอบ
มาเป็นเหตุผลในการทำร้ายตัวเอง

หลายเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตปีนี้
ฉันมักเก็บมันไว้ คิดทบทวน แล้วกลั่นออกมาเป็นประโยคสั้น ๆ
จนในที่สุด ทุกประโยคก็ไหลมารวมกันอยู่ใต้ประโยคเดียว ประโยคจากครูลูกกอล์ฟ

เป็นนักเรียนคนหนึ่งของโลกใบนี้
ที่มีผิดพลาด ไม่รู้
และต้องเรียนรู้ไปตลอดชีวิต What we know is a drop, what we don’t know is an ocean.

คล้ายๆในไบโอแต่อันนั้นเอามาจากเพลง 5555 อาจจะเป็นสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกมาตลอด แค่ตอนนี้มันชัดขึ้น

การได้เรียนรู้ตัวเองและการได้เรียนรู้โลกใบนี้ เป็นเรื่องที่สำคัญมากๆเลยหล่ะ

และนี่ประโยคนี้ไม่ใช่การลดค่าตัวเอง
แต่เป็นการให้พื้นที่กับตัวเอง
ให้ผิดพลาดได้ ให้เรียนรู้ได้

เมื่อมองย้อนกลับไป
ฉันไม่ได้เก่งขึ้นในทุกเรื่อง
ไม่ได้รู้คำตอบของทุกคำถาม
แต่ฉันใจดีกับตัวเองมากขึ้น

จากผู้เขียนที่ขอบอกว่า Merry chrismas ย้อนหลังนะคะ ho ho ho (เสียงซานต้า) ⛄️🎄