บ่อยครั้งผมก็คิดนะว่า ที่ผ่านมาผมทำไปทำไม มันก็เพราะผมยังไม่รู้คำตอบ นี่เอง เพราะผมไม่ได้เกิดมาแล้วรู้แผนที่ชีวิต ผมต้องลอง ก่อน ถึงจะรู้ บางทีสิ่งนี้มันก็ไม่ได้ไร้ค่าไปเลย อย่างน้อยมันก็ได้รู้ ผมว่าก็คุ้มค่าอยู่นะ ถ้าผมไปเส้นทางอื่นตั้งแต่แรก โดยไม่ลอง วันนี้ผมคงถามว่า ถ้าวันนั้นผมลอง ทำมันจริง ๆ จะเป็นยังไงนะ ผมคงคาใจ แต่ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ยังลอง เพราะคิดว่ามันจะมีอะไรแตกต่าง ซึ่งมันต่างกันจริง ๆ เหมือนคนนั่งดูคลิปกิน แล้วบอกอิ่ม ส่วนผมก็นั่งคิดนึกภาพเอาก็คิดว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น จริง ๆ มันได้เรียนรู้หลายอย่างเลย ผมรู้แค่มันไม่ได้สูญเปล่า และผมคงไม่ได้รู้มัน ถ้าแค่นั่งคิดเฉยๆ แต่ตอนนี้โคตรเจ็บ ที่ผมรู้แล้ว ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่ความเจ็บนี้ไม่ใช่เพราะผมโง่ แต่มันคือความจริงที่ผมเพิ่งตกตะกอน ผมว่าการลองแล้วไม่รอด ดีกว่าไม่เคยลองแล้วต้องสงสัยไปทั้งชีวิต ผมลงมือแล้ว และผมเจอขีดจำกัด ถ้าผมไม่ลองผมคงโกรธ ตัวเอง และตอนนี้ผมคงไม่ใช้ปัจจุบันไปลงโทษอดีต ผมว่าทุกคนไม่เคยไร้ค่านะ เราแค่คิดกันไปเอง และไอ้คำที่ว่า คนเราไม่พร้อมไม่ได้หรอก มันต้องพร้อมตลอดเวลา เอาจริงมันไม่มีใครจะทำได้หรอก มนุษย์ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้พร้อมตลอดเวลา แต่ถูกออกแบบมาให้ ล้ม ตั้งหลัก เดินต่อ วนแบบนี้ซ้ำ ๆ ผมบอกเลยคำว่าต้องพร้อม คำพวกนี้ฆ่าคนดีได้เงียบมาก ถ้าเปลี่ยนเป็นคำว่า วันนี้ขอพร้อมเท่าที่ไหวก็พอ ผมว่ามันพอจะหายใจได้มากกว่า และอีกคำ ถ้ารอให้พร้อม แล้วจะพร้อมเมื่อไหร่ มันก็จริง แค่ครึ่งเดียว มันใช้ไล่คนที่กำลังเจ็บให้ฝืน ผมว่าแค่ พร้อมพอจะก้าวหนึ่งก้าว ไม่ใช่พร้อมทั้งชีวิต ไม่ต้องบังคับให้พร้อมแบบสมบูรณ์ แล้วพอไม่พร้อมก็โทษตัวเองทันทีว่าแย่ ผมว่ามันโหดเกินไปสำหรับมนุษย์ ไม่ใช่ว่าเป็นไก่อ่อน รับคำพวกนี้ไม่ได้ แต่มันโคตรแย่เลยนะถ้าได้ยินคำพูดพวกนี้ทั้งที่เจ็บอยู่ ผมว่าเราพร้อมแค่นิดนึง เดินแค่ครึ่งก้าว เมื่อเดินครึ่งก้าว มันจะมีเต็มก้าว และหลาย ๆ ก้าว มัน ก็น่าจะดีแล้วนี่นา มาจบที่ตรงนี้ซะได้