โปรโตซัวในลำไส้ปลวก

ทุกจันทร์ เฮียเล้งจะพาร่างอุ้ยอ้ายมาร้าน รับยาแหละกลับไป ไร้คำพูดใด กระทั่งคำขอบคุณสำหรับยาที่ไม่ต้องเสียเงิน

เราต่างรู้ดี กิจการเราพึ่งพาอาศัยกัน ประสาอะไรกับยาไม่กี่แผง ต่อให้เฮียเล้งเจ็บหนัก ต้องใช้ยาแพงระยับ ผมก็พร้อมประเคน

ขาดแกยาผมก็ขายไม่ออก ทำนองเดียวกัน กิจการเฮียเล้งรุ่งเรืองโดยร้านยาผมเกื้อหนุน

หลายปีก่อน ผมมองเฮียเล้งด้วยสายตาหมิ่นแคลน ชิ้นเนื้อกับก้อนเลือดก่ายซ้อนบนเขียงแหละห้อยตามราว ส่งกลิ่นคาวชวนคลื่นเหียน แลดูสะอิดสะเอียน ผิดกับความละลานของขวดยาหลากสีสันรูปทรงที่เรียงรายบนชั้น

ไม่นานหลังจากลูกค้าทยอยซื้อยา สายตาที่มองแกพลันเปลี่ยนแปลง

หลายปากชื่นชมคมมีดที่ไม่เคยพลาดกับตาชั่งอันเที่ยงตรง ไม่น่าแปลกใจไฉนเขียงเฮียเล้งจึงขนัดด้วยผู้คน แต่ละคมมีดกรีดแล่เนื้อเลือด ต้องอาศัยทักษะความชำนาญ ใช่สักแต่ลงน้ำหนักยังตัวมีด

การเฉือนเอ็นเนื้อขาดเกินแม้นเสี้ยวพิกัด ค่าของมันไม่ต่างจ่ายยาผิด กระทบความน่าเชื่อถือที่เพียรสั่งสม

หนหนึ่งผมเกือบโดนถอนใบประกอบโรคศิลป์ เพราะเผอเรอจ่ายยาที่ลูกค้ามีประวัติแพ้ ญาติหิ้วปีกหามเจ้าตัวส่งโรงพยาบาลรักษาอาการช็อกแทบไม่ทัน

งัดง้างลูกกรงด้วยเงินก้อนใหญ่ กว่าพาตัวหลุดจากคดีสำเร็จ

“เคยแพ้ยาไหมครับ”

ผมสอบถามลูกค้าทุกครั้ง ต่อให้คนที่เทียวอุดหนุนจนคุ้นหน้าค่าตาก็มิเว้น เจ็บแล้วต้องจดจำ หากไม่ปรารถนาให้แผลปริซ้ำ

“เคยแพ้ยาไหมครับ”

“มาทีไรก็ถามคำถามเดิม”

พี่หน่องขาประจำผู้เหลือแขนขวาแซว ผมฉีกยิ้ม พลางหยิบขวดยาจากชั้น หมุนเกลียวเปิดฝา เทเม็ดยาใส่ถาด นับแหละบรรจุลงซอง แกมาซื้อยาเฉพาะอาทิตย์นี้ปาเข้าหนสาม ไม่นับเมียแกหนหนึ่ง

ผมพอเข้าใจ ใกล้เปิดเทอม ลำพังถีบสามล้อ ได้เงินไม่คุ้มสมุดดินสอสำหรับลูกวัยเรียนทั้งห้า นอกจากหาลำไพ่พิเศษ

“ไม่ได้ยาหมอคงแย่” พี่หน่องพูด ก่อนใช้มือขวาล้วงกระเป๋าสตางค์จากกางเกงอย่างทุลักทุเล แกยื่นธนบัตรใบแดง กระสากลิ่นคาวเลือดอันคุ้นเคยที่ฝังเนื้อธนบัตร

นึกถึงเฮียเล้ง แกเองพูดว่าไม่ได้ยาหมอคงแย่เช่นกัน ผมรับฟังอย่างสงบ คร้านสืบสาวให้มากความ ว่าเฮียเล้งหมายถึงยาใด ระหว่างยากระเพาะที่กินประจำ กับยาที่ผมจ่ายลูกค้า มันมิใช่เรื่องสำคัญ ตราบความเจ็บยังสุมร่างกายผู้คน

ได้ยินบริษัทยาแจ้งสินค้าขาดแคลน ผมสบถใส่โทรศัพท์ลั่น ปลายสายละล่ำละลักขอโทษ

ความหงุดหงิดเกาะกุมยากรำงับ ปริมาณใช้ยามีแนวโน้มทะยานสูง บริษัทไม่น่าปล่อยให้เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้

สงสารก็แต่คนทุกข์ยาก พวกเขาควรกินยาสม่ำเสมอ ขาดยาจะเค้นเรี่ยวแรงจากไหนทำเงินต่อชีวิต

ไม่ชักช้า สำรวจปริมาณยาคงเหลือในร้าน ก่อนต่อโทรศัพท์กลับไปยังบริษัทยา เจ้าหน้าที่รายเดิมรับสาย น้ำเสียงพินอบพิเทาเปรียบไขควงขันคลายความหงุดหงิด ผมสั่งสินค้าเพิ่มเติมสามสี่รายการ

ยาในร้านพอคุ้มจ่ายราวสองเดือน เมื่อถึงตอนนั้น หากยาจากบริษัทยังไม่มา ใช่ว่าผมจะจนแต้ม

แม้นสรรพคุณแอลกอฮอล์ ยาใส่แผล ผ้าก๊อซ รวมถึงปลาสเตอร์ จะต่างจากยาบำรุงเลือด อย่างน้อยก็ประกันว่าลูกค้าผมไม่กลับไปมือเปล่า

พี่หน่องเข้าร้านเป็นหนที่สี่ในหนึ่งอาทิตย์ แต่ผิดหนอื่นตรงที่ไม่ได้มาตัวเปล่า แกประคองลูกชายด้วยแขนข้างที่เหลือ

“เคยแพ้ยาไหมครับ”

ผมไม่ลืมถาม แกส่ายหน้าปฏิเสธแทนลูกชาย

อายุอานามของเด็กชายไม่น่าเกินสิบสอง แต่ไม่แน่ ความแร้นแค้นอาจทำร่างกายแคระแกร็น แลอ่อนเยาว์กว่าขวบวัยที่แท้ หรือตรงกันข้าม ความทุกข์ยากกระหน่ำชีวิต เคี่ยวกรำเด็กชาย สารรูปจึงคลับคล้ายผ่านพ้นวัยไร้เดียงสามานานนม

ไม่ว่าอายุแท้จริงจะเหยียบยังตัวเลขใด สำหรับผู้เป็นพ่อตลอดถึงเจ้าตัว เด็กชายโตพอจะพาดก่ายบนเขียง

“มันบอกโตแล้ว ยังนุ่งกางเกงปะตูดก็อายสาว รบเร้าซื้อตัวใหม่ ติดอยู่แต่ผมยังเปลี้ยไม่หาย กินยาหมอจัดก็แล้ว เลยตกลงเอาไงเอากัน ไม่ขายวันนี้มันก็ต้องขายวันหน้าอยู่ดี ไม่สู้ให้เริ่มแต่เนิ่น” พี่หน่องอธิบาย

“ขายอะไร” ผมถาม ความหมายคือเด็กชายขายอวัยวะชิ้นใด

“เลือด” พี่หน่องตอบ พลางชี้ให้ดูแผลบริเวณปลีน่องลูกชาย

ผมอดชื่นชมเฮียเล้งไม่ได้ ร่องแผลเรียบเนียนโดยตลอด มีดยังคงกรีดด้วยน้ำหนักจังหวะที่พอเหมาะ

“ปวดไหม” เด็กชายพยักหน้าหงึก

“เดี๋ยวก็ชิน”

ผมจัดยาบำรุงเลือดแก่เด็กชาย ตำรับเดียวกับที่พ่อแหละแม่แกใช้ ยาจะเยียวยาแกให้หายจากอาการอ่อนเพลียเพราะเสียเลือด ไม่กี่วันจากนอนซมจะกลับมาลุกเดินปร๋อ เนื้อเลือดเอิบอิ่มสมบูรณ์ ทุกส่วนสัดอวัยวะแหละเลือดเนื้อพร้อมถูกเฉือนขายสืบไป

เด็กชายล้วงกระเป๋าสตางค์ ยื่นธนบัตรใบแดง กระสากลิ่นคาวเลือดอันคุ้นเคยที่ฝังเนื้อธนบัตร

ผมจ้องสองแขนเด็กชาย ไม่รู้แกจะครอบครองได้นานสักกี่น้ำ วันที่เด็กชายตัดสินใจขาย หวังว่าแกคงนำมาขึ้นแก่เขียงเฮียเล้ง

เนื้อเลือดที่ซดบริโภค ไม่เพียงทำท้องเบ่งขยาย ยังกระตุ้นลมในกระเพาะปั่นป่วน ผมรู้สึกแน่นอึดอัด จึงขยับขยายเข็มขัดกางเกง กรอกยากระเพาะตัวใหม่ลงคอ ดื่มน้ำตามอึกใหญ่ ไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ รู้สึกสบายท้องขึ้นพะเรอเกวียน

เทียบยาเดิมที่เคยกิน ผมพบว่ายาตัวใหม่มีประสิทธิภาพขับลมแหละระงับการหลั่งน้ำย่อยเหนือกว่าหลายเท่า

ขึ้นชื่อว่ายาดี ต่อให้แพงระยับ ผมก็พร้อมประเคน จันทร์หน้าเมื่อเฮียเล้งพาร่างอุ้ยอ้ายเข้ามา ผมจะจ่ายยานี้แทนตำรับเก่า

ผมไม่อยากเสียแกไปด้วยสาเหตุลมจุกอก กิจการผมต้องพึ่งพาอาศัยเฮียเล้งอีกนาน ขาดแกยาผมก็ขายไม่ออก