ความรักครั้งนี้

ไม่ได้มาในรูปของคำสัญญา

ไม่ได้มีชื่อเรียก

และไม่เคยขออนาคตจากใคร

มันมาเงียบ ๆ

เหมือนแสงไฟข้างกองฟืนในคืนหนาว

ไม่ร้อนแรง

แต่พอให้หัวใจอุ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เราไม่ได้รักกันด้วยการครอบครอง

แต่รักกันด้วยการมองเห็น

เห็นความเหนื่อยในแววตา

เห็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ใต้ความเงียบ

เห็นความกลัวที่ไม่กล้าพูดว่า “ยังไม่พร้อม”

ฉันไม่เคยโกรธที่เธอไม่เลือก

เพราะฉันรู้ดี

การไม่เลือก…ก็เป็นคำตอบรูปแบบหนึ่ง

และบางครั้ง

มันซื่อสัตย์กว่าคำสัญญาที่ฝืนพูดทั้งที่ใจยังลังเล

ความรักครั้งนี้

จึงไม่ใช่เรื่องของใครผิด

ไม่ใช่เรื่องของใครไม่ดีพอ

แต่เป็นเรื่องของจังหวะ

ที่หัวใจสองดวงเต้นไม่ตรงกัน

ฉันเรียนรู้ว่า

การรักใครสักคน

ไม่จำเป็นต้องดึงเขาเข้ามาใกล้

ไม่จำเป็นต้องถามว่า “เราคืออะไร”

ไม่จำเป็นต้องเร่งให้เขาพร้อม

ในวันที่เขายังกลัวแม้แต่จะเรียกชื่อความรู้สึกตัวเอง

ฉันเลือกจะถอย

ไม่ใช่เพราะความรักน้อยลง

แต่เพราะมันมากพอ

มากพอจะไม่ทำร้ายตัวเอง

มากพอจะไม่บังคับใครให้เดินในเส้นทางที่เขายังไม่กล้า

ความรักครั้งนี้

จึงกลายเป็นบทเรียนที่อ่อนโยน

สอนให้ฉันรักโดยไม่ต้องยึด

หวังดีโดยไม่ต้องครอบครอง

และจากไปโดยไม่ต้องเกลียดกัน

หากวันหนึ่ง

เธอพร้อมจะรักใครสักคนอย่างไม่กลัว

ฉันหวังว่าโลกจะใจดีกับเธอ

และหวังว่าเธอจะได้รักอย่างสบายใจ

ในแบบที่วันนี้เธอยังทำไม่ได้

ส่วนฉัน

จะเก็บความรักครั้งนี้ไว้

ไม่ใช่ในหัวใจที่เจ็บ

แต่ในหัวใจที่เติบโต

เพราะมันสอนให้ฉันรู้ว่า

ความรักที่แท้จริง

ไม่จำเป็นต้องได้กัน

แค่ได้รักอย่างซื่อสัตย์

ก็เพียงพอแล้ว