ความรักที่หอมหวาน คนนี้ที่เรารัก มันใช่คนเดียวกับคนที่เราควรแต่งงาน และสร้างครอบครัวหรือเปล่า

ในบางช่วงของชีวิตเราอาจจะได้พบเจอความรักที่มันสวยงาม จนสร้างความประทับใจทำให้เรามีความสุขแบบสุดขีดในช่วงเวลานึง และบ่อยครั้ง เมื่อผ่านช่วงเวลานึงไปมันก็หายไป คงเปรียบได้กับดั่งสำนวนที่ว่า

เมื่อยามแรกรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน

กับความสัมพันธ์ที่อยู่ในจุดเริ่ม แต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน บางคนเริ่มจากความประทับใจจากเหตุผลที่ต่างกัน บางคนเริ่มจากรูปร่างหน้าตา รูปลักษณ์ภายนอก บางคนเริ่มจากการได้เห็นทัศนคติของอีกฝ่าย บางคนเริ่มศักยภาพ ไม่ว่าจะเป็นฐานะทางการเงิน อาชีพ การศึกษา ฐานะทางสังคม หรือแม้กระทั่งเกิดจากการช่วยเหลือกัน การมีกิจกรรม ความชอบที่เหมือนกัน

เมื่อพูดถึงการแต่งงาน เรามักนึกถึงการใช้ชีวิตร่วมกับใครสักคนไปจนถึงช่วงท้ายของชีวิต คำถามคือเราจะรู้ได้อย่างไรว่าคนนี้เหมาะสมที่จะเดินไปด้วยกัน และอะไรคือปัจจัยที่ทำให้ชีวิตคู่ไปรอดหรือไปไม่รอด

บางคนบอก ถ้าคู่รักมีการศึกษาที่ดี มีอาชีพที่ดี มีรายได้ที่ดี มีฐานะทางสังคมที่ดีก็คงจะเพียงพอแล้ว คำถามคือเพียงพอจริงหรือเปล่า ถ้าเราได้สังเกตจากคู่อื่นๆ ที่เลิกรากันไป หลายๆคู่มีครบทุกอย่าง ก็ยังแยกทางกันไป บางคนแค่มีความประทับใจ มีความชอบและมั่นใจว่าจะเป็นชีวิตคู่ที่เหมาะสมและลงตัว ปลายทางมันกลับไม่ใช่ มันบ่งบอกได้อย่างหนึ่งว่า แค่เปลือกนอกที่ผิวเผินไม่ได้การันตีชีวิตคู่ที่ดีได้ และก็ไม่ใช่ว่าคู่ที่ไม่มีสิ่งเหล่านี้จะอยู่กันรอดเช่นกัน

สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่เพียงปัจจัยภายนอก แต่รวมถึงทัศนคติ นิสัย และรูปแบบการใช้ชีวิตด้วย แม้แต่เรื่องเหล่านี้ก็ไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว แต่ละคนล้วนมีวิธีพิจารณาที่แตกต่างกัน

แต่ผู้เขียนจะยกตัวอย่างแนวทางในการเลือกคู่ชีวิตตามหลักพระพุทธศาสนา มีหลักการประมาณนี้ 4 ข้อ

1. สมสัทธา (ศรัทธาเสมอกัน): มีความเชื่อ ทัศนคติ ค่านิยม และเป้าหมายชีวิตที่ไปในทิศทางเดียวกัน (เช่น ให้ความสำคัญกับเรื่องศาสนา ครอบครัว หรือสังคมในระดับที่ใกล้เคียง
2. สมสีลา (ศีลเสมอกัน): มีพื้นฐานความประพฤติ ศีลธรรม และความเมตตาต่อผู้อื่นที่สอดคล้องกัน จะช่วยลดความขัดแย้งและทำให้เกียรติซึ่งกันและกัน
3. สมจาคะ (จาคะเสมอกัน): มีน้ำใจ จิตใจโอบอ้อมอารี และความเสียสละในระดับที่ใกล้เคียงกัน ไม่เอาเปรียบหรือมีความตระหนี่ถี่เหนียวจนเกินไป
4. สมปัญญา (ปัญญาเสมอกัน): มีสติปัญญา ความคิดอ่าน และความสามารถในการแก้ปัญหาชีวิตไปในทางที่เหมาะสม สามารถสื่อสารและปรับความเข้าใจกันด้วยเหตุผลได้

นี่อาจจะไม่ใช่แนวทางที่สำเร็จรูปที่ทำตามแล้วจะประสบความสำเร็จในชีวิตความรัก หากแต่ถ้าเราได้ศึกษาจากประสบการณ์ชีวิตคนอื่น ถ้าใกล้ตัวสุดคงพ่อแม่เรา ที่พากันมาถึงตรงนี้ได้ มีหลายอย่างที่ต้องปรับตัวเข้าหากัน การดูแล ให้อภัย ยอมรับความแตกต่าง และอยู่ร่วมกับข้อเสียที่อีกฝ่ายไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าเราเรียนรู้ปรับตัวกับสิ่งพวกนี้ได้ มันอาจจะไม่ใช่ชีวิตคู่ที่ราบรื่น แต่มันทำให้ไปต่อได้ ดั่งคำที่มีบางคนเคยพูดไว้ว่า ความรักที่ยืนยาว ต้องมีสิ่งนี้

เอาเข้าไว้

• เอาใจซึ่งกันและกัน
• เข้าใจกัน
• ไว้ใจกัน

นี่เป็นแค่หนึ่งในเส้นทางของชีวิตคู่ แต่ยังไม่ถึงความเป็นครอบครัวเลย หลายต่อหลายๆคู่มีชีวตคู่ที่ดี แต่มาตกม้าตายตอนมีลูก เพราะวาดฝันแต่ครอบครัวที่อบอุ่น ลูกๆที่น่ารัก วิ่งเล่นในสวน

มีภาพฝันที่สวยงาม แต่ขาดแผนในการเลี้ยงลูกก็ทำให้หลายคนเลิกกันหลังจากมีลูก การไม่คุยกันให้ชัดเจน จะเลี้ยงยังไง จะสอนยังไง การแบ่งหน้าที่ในการช่วยกันเลี้ยงลูก การวางแผนการศึกษา แม้กระทั่ง 2 ครอบครัวที่พยายามอยากใช้เวลาอยู่กับหลานรัก แต่แบ่งเวลาให้ได้เจอหลานไม่เท่ากันก็เกิดการทะเลาะ สร้างความบาดหมางเกิดขึ้นในสองฝั่ง ฝั่งครอบครัวนึงสอนให้รู้จักระเบียบวินัย อีกครอบครัวสอนแบบเป็นไข่ในหินตามใจทุกอย่าง เพราะฉะนั้นการวางแผนเลี้ยงดู การศึกษา และแนวทางการสอนลูกควรสอดคล้องกันทั้งในบ้านและครอบครัวใหญ่ เพื่อไม่ให้เด็กเกิดความสับสนในสิ่งที่ได้รับการปลูกฝัง คนที่จะวางบทบาทนี้พ่อแม่ต้องเป็นคนที่ยึดมั่นในหลักการณ์

จากความรักสู่การแต่งงานและการสร้างครอบครัว ล้วนเป็นการเดินทางที่ยาวนาน คำถามคือทุกครั้งที่เราเริ่มต้นความสัมพันธ์ เราเคยตั้งคำถามกับเรื่องเหล่านี้มากน้อยแค่ไหน

คำถามต่อมาคือ แล้วเราถ้าเราอยู่ในความสัมพันธ์เราจะรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าคนนี้อาจจะไม่ใช่ ถ้าไม่ใช่แล้วยังไงต่อ ฝืนต่อไป ให้โอกาส แล้วถ้ายังเหมือนเดิมเราจะยังไง ถ้าไม่ไปต่อ เราออกจากความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่ยังไง หรือถ้ามั่นใจว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ใช่เราจะมีจุดสังเกตยังไง นี่แหละมันคือการเดินทางของ ความรัก การแต่งงาน และครอบครัว

Stanley Park