ดังที่เขาว่ากันว่า สายตาคือประตูสู่หัวใจ สายตาไม่อาจซ่อนความรู้สึกได้ และสายตา…ไม่อาจโกหก หรือปิดบังความรู้สึกนั้นได้เลย

ใครจะรู้… ความรู้สึกที่ท่วมท้นอยู่ภายในจะสื่อสารออกมาทางสายตา จนคนอื่นสามารถรับรู้ได้

ความรู้สึก…ที่ไม่อาจซ่อนความเจ็บปวดผ่านสายตา ความรู้สึก…ที่เชื่อมโยงกับสายตาได้อย่างลึกซึ้งความรู้สึก…ที่สื่อสารผ่านสายตาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

เคยไหม…เคยมีช่วงเวลาที่เจ็บปวดและทรมานที่สุดไหม

สำหรับเราช่วงเวลาที่ทรมานที่สุด คือการต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อพูดความรู้สึกของตัวเองออกไป ทั้งที่เป็นสิ่งที่อยากทำมาก แต่ก็ยากและหนักหนาเหลือเกิน

แต่มันกลับน่าเหลือเชื่อ ความกล้านั้นทำให้เรารู้สึกดี โล่ง สบายใจ และบางเบาอย่างที่สุด

มันเป็นความกล้า ที่ฮีลใจ และเยียวยาได้อย่างแท้จริง เป็นความกล้าที่ทำให้อารมณ์และความรู้สึกที่อัดแน่น ได้ปลดปล่อยออกมาในที่สุด

แต่ใครจะรู้… ก่อนที่ความกล้านั้นจะเกิดขึ้น มีน้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากเรื่องราวใดบ้าง เอ่อล้นอยู่ที่เบ้าตาพร้อมกับดวงตา และสายตาแสนเศร้าที่ทรมานใจเหลือเกิน

สายตาคู่นี้ ได้ส่งผ่านความรู้สึกต่าง ๆ ไปยังผู้คนรอบข้าง จนกระทั่งมีใครบางคนรับรู้ว่า เรา…ไม่ไหวแล้ว

คนๆหนึ่งบอกว่า สายตาที่เราส่งไป เป็นสายตาที่ต้องการความช่วยเหลือ แม้เขาจะไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไรดี

เราไม่เคยรู้เลยว่า สายตาที่ส่งผ่านความรู้สึกเหล่านั้น จะไปถึงใครบางคนได้มากขนาดนั้น

และนั่น… ทำให้เรารู้สึกขอบคุณอย่างที่สุด ที่ยังมีใครสักคนมองเห็นและรับรู้ “สายตา” ของเรา

เหตุการณ์ครั้งนั้น จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความกล้าในการพูดความรู้สึกกับคนแปลกหน้า

คนแปลกหน้า…ที่ฮีลใจ และเยียวยา คนแปลกหน้า…ที่ไม่รู้จักเบื้องหลังของเรา คนแปลกหน้า…ที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ และเป็นคนแปลกหน้า…ที่รับฟัง โดยไม่ตัดสิน