ในวันอุมลุมเช่นนี้คุณไม่อยากเขียนอะไรแม้แต่น้อย หลังจากเปิดหน้าต่าง สายลมแล่นไหลออยวอยเข้ามาพัดเอากระดาษบนโต๊ะปลิวกระจัดกระจาย คุณเพิ่งรับสายโทรศัพท์ทวงต้นฉบับ หลังจากคุณตกปากยืนยันจะเร่งเขียนให้ทันปิดเล่ม บรรณาธิการผู้เป็นเกลอเก่าตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยจึงเพลาอารมณ์กราดเกรี้ยว ซึ่งก่อนหน้านั้นคำบริภาษหยาบคายที่ลามผ่านโทรศัพท์ร่ำจะเผาหูคุณลุกไหม้ คุณตั้งใจปล่อยให้เกลอเก่ารอคอยต้นฉบับสักพักเพราะคร้านเกินลงมือขีดเขียน ทั้งคุณทราบดีว่าคอลัมน์ที่รับผิดชอบหาได้น่าติดตามกระทั่งว่าหากงดลงสักฉบับยอดขายจะร่วงตกมากมายไม่ ถึงอย่างไรแม้นไม่สามารถส่งต้นฉบับก่อนเส้นตาย คอลัมน์คุณก็ยังแบหราในนิตยสารอยู่ดี แหละคุณรู้ดีไปกว่านั้นว่าทั้งหมดทั้งมวลเป็นฝีมือบรรณาธิการที่คบหามายืดยาวนั่นเอง    

เมื่อวานคุณซื้อกระต่ายให้ลูกชาย คุณแปลกใจไม่หายค่าที่คุณเองปฏิเสธคำวอนขอของลูกชายอย่างแข็งขันเสมอมา การนำสัตว์มาเลี้ยงคือการทรมานพวกมันอย่างเลือดเย็น... คุณบอกลูกชายเช่นนั้น คุณพยายามชี้ชวนให้ลูกชายเห็นดีเห็นงาม ทว่าแกไม่คล้อยตามคุณ รบเร้าอ้อนวอนทุกครั้งเมื่อสบโอกาส แกคงคาดหวังสักวันคุณจะใจอ่อน ไหนจะนกหนูหมู่แมง ไหนจะปวงสัตว์เลื้อยคลาน จิ้งจกเอย ตุ๊กแกเอย แนบเกาะฝาผนังตะพัด ล้วนน่าแลทัดเทียมสัตว์ขุนชุบเลี้ยง ด้วยไม่ต้องประคบประหงม ไม่เปลืองข้าวสุกหุง... คุณพร่ำสอนลูกชาย ครั้นจู่ ๆ ขณะเลือกซื้อครัวในตลาด สายตาคุณเหลือบเห็นเจ้าสัตว์หูยาวคู่หนึ่ง คล้ายมีแรงดึงดูดฉุดคุณโฉบฝีเท้าไปหยุดหน้ากรงด้วยอาการอย่างคนเคลิ้มลอยในภวังค์ ลมกรรโชกกระดาษพรูว่อนอีกครั้ง ทำคุณเกือบเปลี่ยนใจเดินฝ่าวงกตแห่งกระดาษเกลื่อนรกไปประจำโต๊ะทำงาน นั่งหลังขดหลังแข็งสันดาปต้นฉบับออกมา อาจเข้าท่าเข้าทีกระมังหากเขียนเรื่องกระต่าย นัยเพื่อผิดแปลกแหวกแนวจากงานเขียนชิ้นก่อน แต่ยังหรอก คุณไม่ยอมคลาดโอกาสกลั่นแกล้งเกลอคุณ จงจ่อมเจ่ารอคอยต้นฉบับที่จะถูกเขียนในอนาคตต่อไป

“ทุกพฤติกรรม เขาสามารถอ้างเหตุผลร้อยแปด ต่อให้เหตุผลเข้ารกเข้าพง แถข้างคูข้างคลองก็ตามที ขอให้วาบสู่หลืบสมองเถิด เขาหาเคยอางขนางกระดากใจแม้แต่น้อยไม่ เขาดูถูกคนอ่าน พอกับต้องการคำป้อยอจากคนเหล่านั้น เขาเพียรนึกถึงกระต่ายทุกตัวในโลกวรรณกรรม ปรารถนาเขียนงานมาสเตอร์พีซ แต่จนแล้วจนรอดแม้นเจ้ากระต่ายขี้เซาซ้ำตื่นตูมแห่งนิทานอีสป เขายังลอกเลียนท่วงท่ากระโจนโผนแผล็วไม่คลับคล้ายเลยสักนิด”

ราวการเปลี่ยนผันของฤดูกาล... คุณให้คำจำกัดความการตัดสินใจซื้อสัตว์มาปรนนิบัติเลี้ยงดู มันเป็นการตัดสินใจชั่วแล่น โดยอัตโนมัติแหละเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ตั้งแต่สายตาจับภาพสัตว์สีขาวขนดกปุยเข้าสู่คลองรับรู้ นำมาซึ่งอาการสองขาย่างกรายไปหา การสอบถามสนนราคา การต่อรอง การตัดสินใจ การตกลงใจ ล้วนเอื่อยเคลื่อนโดยคุณไม่รู้สึกตัว ไม่ต่างจากตอนคุณผลักบานหน้าต่างออกไป​ ภายในห้องเมื่อสูญเสียภาวะสูญญากาศ ย่อมสูบเอาสายลมหรุบหรู่จากเบื้องนอกเข้ามาไหลเวียนอยู่อึงอัว คุณอดขำสีหน้าลูกชายคราวแรกเห็นคุณหอบลังกระดาษเข้าบ้านไม่ได้ จากแววตาฉงน ลูกชายคุณพลันยิ้มร่ายามชะโงกหน้าค้นหาตัวการก่อเสียงกุกกักในลัง ใบหน้าคุณเฉยเมยขณะลูกชายพล่ามคำขอบคุณไม่หยุดปาก ความจริงคุณแสร้งทำเพื่อกลบเกลื่อนอาการเต็มตื้นเอาไว้

“เขาเป็นนักแสดงที่ใช้ได้ทีเดียว เขาสะสมหน้ากากหลายใบให้เลือกใช้สอยตามแต่จังหวะอันเหมาะควร หากใครเคยอ่านงานเขียนของเขาย่อมหลีกเลี่ยงจินตภาพบุรุษผู้มิยอมค้อมหัวให้แก่ความผิดบาปไม่พ้น อีกหนึ่งใบหน้าจอมปลอมที่ปรากฏเนืองบนกระดาษคือคนผู้ชืดชาในทรัพย์สินศฤงคาร ชื่อเสียงเกียรติยศสำหรับเขาแล้วช่างไร้ค่าเสียนี่กระไร หากกระชากหน้ากากทิ้งลองมาขลุกขลุ่ยคลุกคลี จึงรับสัมผัสถึงแรงปรารถนา เขากำหนัดครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง บ่อยครั้งถมเถที่เขารับเงินจากแหล่งข่าวเพื่อบิดเบือนข้อเท็จจริง เขาอยู่ในระยะฟักตัวภายใต้เปลือกห่อหุ้ม ค่อย ๆ พอกพูนบารมีอย่างอดทน”

สายลมโหมเริงรัว บรรยากาศตะคุ่มอุมลุม ลมหายใจหนืดขื่นทำคุณทำนายว่าในไม่ช้าฝนจะสาดเท คุณเดินไปหับหน้าต่าง จากจุดที่คุณยืนอยู่แต่แรกกับบานหน้าต่าง สองเท้าคุณย่ำบนกองกระดาษ กระดาษบางแผ่นปรากฏคราบรอยเท้าคุณ คุณไม่ใส่ใจเก็บมันมาจัดเรียงบนโต๊ะ ปล่อยให้รกเกลื่อนพื้นเช่นนั้น รออากาศกระเตื้องกว่านี้คุณค่อยเก็บกวาด คุณอาจต้องใช้ประโยชน์จากกระดาษแผ่นใดแผ่นหนึ่ง กระดาษทุกแผ่นคุณประทับลายมือหยาบหวัด บ้างเป็นต้นฉบับที่ยังไม่ทันแก้เกลา บ้างสำหรับคุณระบายความในใจ บ้างบันทึกสิ่งละอันพันละนิดที่ผ่านมาในคะนิงคิด บางแผ่นมีรูปยอดมนุษย์ที่ลูกชายคุณวาด คุณภาวนา... หากจำเป็นต้องใช้งานกระดาษเหล่านั้นจริง ขอให้เป็นแผ่นที่ปราศจากมลทินรอยเท้า เพราะความอดทนคุณใช่มากมายก่ายกอง คุณไม่แม้แต่จะยอมแกะทีละวรรคจากการทาบทับโดยรอยแปดเปื้อน ทว่าหากคุณเขียนเรื่องราวของกระต่ายตามที่หมายใจแต่แรก สิ่งที่คุณขีดเขียนลงกระดาษก่อนหน้าย่อมไม่จำเป็น คุณจะเหยียบย่ำจนยับเยินฉีกขาดเพียงไรก็ได้ ตราบคุณยังไม่คิดเก็บมันมาปัดฝุ่น ถึงตอนนี้คุณนึกได้ว่าลืมให้ข้าวน้ำสมาชิกใหม่ คุณเดินเข้าครัว เปิดตู้เย็น คุ้ยเอาสิ่งที่คุณจินตนาการว่ากระต่ายจะถูกปาก คุณขยุ้มสารพันผักผลไม้ลงจานสังกะสีเก่าคร่ำ ตั้งใจว่าถ้าสภาพอากาศดีขึ้นบ้าง หลังจากป้อนอาหารกระต่ายเรียบร้อยคุณจะกลับไปเขียนงานทันที

คุณวางจานสังกะสีลงก้นลังซึ่งบัดนี้ตกในสภาพเปื่อยยุ่ย คุณลืมนึกถึงข้อนี้สนิทใจ คลับคล้ายคลับคลาจดจำได้ว่าแมวกับสุนัขสามารถเรียนรู้ขับถ่ายเป็นที่เป็นทาง ส่วนกระต่ายคุณไม่ค่อยมั่นใจศักยภาพการเรียนรู้ของมัน ซ้ำคุณรู้สึกตะขิดตะขวงไม่น้อยหากต้องมาจ้ำจี้จ้ำไชจนมันจดจำเรียนรู้ว่าไม่พึงขับถ่ายเรี่ยราด (ฉันยอมรับความสะเพร่า ในพื้นที่จำกัดขนาดกะจิริดบรรจุกระต่ายถึงสองตัว ทุกกิจกรรมจึงไม่อาจขยับขยายไปปฏิบัติภายนอก)

“เอาเข้าแล้วไหมนั่น เขาเผอเรอปอกลอกหน้ากากที่สรวมทับใบหน้าจริงแท้ออกมาอีกชั้น ชิ้นงานที่สมควรเขียนเรียกร้องความเป็นธรรมอย่างดุเดือด ไม่เกรงใครหน้าไหนทั้งสิ้น เขากลับเขียนอย่างน้ำท่วมทุ่ง อาศัยความเป็นนายภาษาใช้ชั้นเชิงวรรณศิลป์เอาเถิดเอาล่อกับคนอ่านให้เคลิบเคลิ้มล่องลอยไปกับสำนวนพาฝัน เขาไม่เคยแตะต้องแม้นริมขอบแห่งสังคมพิกลบิดเบี้ยว เขาปักหมุดแห่งความสมถะลงหัวใจประชาชน ขณะที่ตัวเองพินอบพิเทาคนใหญ่คนโต เขาหวาดเกรงคนพวกนั้น หดหัวในกระดองหากกระสากลิ่นผิดจากเคยคุ้นชิน จึงไม่น่าฉงนต่อการถอดใจก่อนลงมือปลูกฝังวินัยแก่กระต่ายอย่างจริงจัง สมัยขวบวัยไล่เลี่ยลูกชาย เขาใฝ่ฝันครอบครองกระรอกกระแตครอกโขลงหนึ่ง ทว่าเขากลับปล่อยฝันคาค้างด้วยความกลัวตะพัด หวาดกลัวสัตว์ที่ทนุถนอมกับมือโดนฉกลัก กลัวแม้นกระทั่งการร้องไห้หากหมู่สัตว์พลัดพรากตกตาย เขากลัวไม่มีเวลาวิ่งเล่น หากต้องคอยประคบประหงมดูแล เขายามยืดความสูงขึ้นหลายสิบเซนติเมตร ความกลัวก็เอ่อสูงในระนาบเดียวกัน ครั้นยินลูกชายรำพึงถึงสัตว์เลี้ยงเขาจึงรู้สึกเสียหน้า เขาปฏิเสธความต้องการของลูกชาย ขณะที่ปล่อยให้ความกลัวยึดกุมอาณาเขตหายใจ“

กระต่ายทั้งสองตัวชูคอพ้นขอบลังจับจ้องคุณตาแป๋ว ก่อนจะหลุบหัวลงไปประกอบกิจกรรมที่คั่งค้าง ไม่แยแสอาหารที่คุณเนรมิต ใบหน้าคุณทั้งแดงซ่านทั้งร้อนผ่าวเมื่อแลเห็นเจ้าตัวใหญ่ขึ้นคร่อมอีกตัวซึ่งเล็กกว่า บางความทรงจำคุณถูกรื้อฟื้น ครั้งหนึ่งคุณปะทะคารมบรรณาธิการผู้เป็นเกลอเก่าแก่รุนแรง ค่าที่คุณไม่เห็นด้วยเมื่อนิตยสารตัดสินใจตีพิมพ์บทความของนักเขียนคนหนึ่ง คุณรู้สึกว่าภาษาเขียนในงานชิ้นนั้นไร้ความประณีต หยาบคายถึงที่สุด งานเขียนซึ่งบรรยายกิจกรรมบนเตียงอย่างโจ่งครึ่มสมควรเผยแพร่ลงนิตยสารโลกีย์ราคาถูก มิใช่สำหรับนิตยสารการเมืองที่มีผู้อ่านค่อนประเทศ คุณไม่ปิดบังท่าทีกังวลใจต่อเนื้อหาบทความที่สุ่มเสี่ยงต่อการตีความผิด ๆ ท้ายที่สุดคุณรู้สึกเสียใจเมื่อความปรารถนาดีถูกบอกปัดอย่างสิ้นเยื่อใย ความโกรธที่คุณแสดงออกมาน้อยไปด้วยซ้ำหากเปรียบกับสิ่งที่คุณได้รับคืน คุณถูกร้องขอให้เปิดหู เปิดตา เปิดหัวใจ จงเปิดใจต้อนรับงานเขียนที่กล้าแหวกจากขนบ ต่อให้งานเขียนชิ้นนั้นอ่อนด้อยทางไวยากรณ์ แต่วิธีการอุปมาการเมืองกับเรื่องทางเพศช่างน่าทึ่ง คุณเสียอีกควรศึกษาสังคมให้จงหนัก คุณแก้แค้นบรรณาธิการด้วยการเขียนงานประชดประชันบทความชิ้นนั้น คุณเรียกร้องให้ทุกองคาพยพของสังคมมีบทบาทตรวจสอบสิ่งตีพิมพ์ที่อาจฉาบยาพิษบนพยัญชนะมอมเมาประชาชนคนอ่าน คุณเกือบลืมเลือนเหตุการณ์นี้ถ้าไม่เห็นสิ่งที่เกิดในลัง

“เขาเป็นนักวินิจฉัยแหละนักตัดสินที่เด็ดขาด เขาไม่รู้หรอกขณะเขาแอบหัวเราะลูกชายคราวที่แกเปิดลังแล้วพบว่ามีกระต่ายในนั้น เมียของเขาก็ซ่อนหัวเราะอยู่ไม่ไกล เธอขำการปั้นท่วงท่าเครียดขรึมที่เขาเสกระทำบ่อยครั้ง เขาไม่รู้หรอกขณะตกลงใจซื้อกระต่ายคู่นั้น คนขายอาจหลอกเขาหน้าตาย ลวงเขาว่ากระต่ายคู่นี้เป็นผัวเมียกัน การซื้อตัวใดตัวหนึ่งไม่พ้นตกบาปนรก อำมหิตปานเพชฌฆาตฆาตกรรมเลือดเย็น กระต่ายบนราวแห่งความเปลี่ยวเหงาย่อมตรอมตรมฉมเฉา อาจบางทีกระต่ายทั้งสองตัวไม่รู้จักกันมาก่อน เพียงโดนจับยัดสู่คอกขังเดียวกัน หรือที่แท้ทั้งสองเป็นพี่น้องคลอดคลานตามก้นกันมา เขาไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย อย่างไรก็ตามต่อให้กำเนิดร่วมครรภ์อุทรจริง พวกมันก็กำลังเอากันตำตานักตัดสินเช่นเขา”          

คุณเริ่มเบื่อหน่าย เจ้ากระต่ายตัวโตไม่ยอมเปลี่ยนท่วงท่า ก้นลังเมื่ออุ้มซับฉี่กระต่ายคืนยันรุ่งบวกรองรับกามกรีฑาไม่หยุดหย่อนจึงเปื่อยยุ่ยทะลุเป็นรู คุณเกลียดบรรยากาศแบบนี้ นอกจากสืดหายใจไม่ทั่วปอด เนื้อตัวยังตะครั่นตะครอ ปานร่างกายมีทัพมดแมงต่ายไต่ คุณไม่อยากเขียนอะไรแม้แต่น้อย (ฉันเขียนอะไรไม่ออกแม้แต่น้อย) คุณตั้งใจปล่อยให้เกลอเก่ารอคอยต้นฉบับสักพัก (ฉันไม่ปรารถนาให้ใครจ่อมเจ่ารอคอยต้นฉบับที่จะถูกเขียนขึ้นในอนาคต) น่าจะซื้อกรงมาด้วย... คุณนึกย้อนกลับไป ความอุมลุมกดดันคุณหนักสาหัส คุณต้องหาอะไรทำเพื่อเลี่ยงพ้นสภาพเช่นนี้ คุณสบถใส่อากาศ (ขอโทษ... ฉันไม่ตั้งใจ) จวนได้เวลาลูกชายคุณกลับบ้าน คุณเปิดประตูห้องเก็บของ

“...เขาจะเปิดประตูห้องเก็บของเพื่อหอบเลื่อยพร้าออกมา สนิมอาจจับเขลอะ หวังว่ายังใช้การได้ดี เขาเก็บเศษไม้แหละแผ่นสังกะสีไว้พอสมควร ตะปูสามารถถอนจากเสาไม้ผุพัง เขาหาได้ตั้งใจให้เป็นการเลี้ยงสัตว์ที่ประหลาดพิกลไม่ เขาหาได้ตั้งใจให้เป็นการเลี้ยงที่ผู้เลี้ยงไม่สามารถมองเห็นสัตว์เลี้ยง ทั้งไม่สามารถเล่นหัวคลุกคลีไม่ แค่เขาไม่อยากให้ลูกชายเห็นภาพกระต่ายเด้าเอากัน หรืออาจกล่าวว่าการสืบพันธุ์ของกระต่ายไม่เหมาะสมสำหรับเด็กแหละเยาวชนทอดทัศนาก็ย่อมได้”

รวมเรื่องสั้น เขต Like กระสุนจริง, สำนักพิมพ์บุราคุมิน (ค.ศ. 2014)