คุณเขียนถึง 'ความรัก' ได้ไพเราะ
คนเปราะบางทาง 'ความรัก' ยังอยากรัก
เคยเจ็บเจียนตายเพราะอกหัก
ปรารถนาเจ็บหนัก ๆ ช้ำอีกสักหลายครั้ง

ถ้อยคำของคุณเปี่ยมชีวิต
กระทั่งอาจชำระจิตวิญญาณคลุ้มคลั่ง
แต่ละคำ แต่ละคำ​ ​​ล้วนทรงพลัง
คุณถ่ายทอดมันราวกับคนตกหลุมรักครั้งแรก

ชีพจรเต้นเร่ากับเลือดเนื้ออุ่นร้อน
พิษรักมีแต่ถ่ายถอนด้วยรักแม้นใจแหลก
มัคคุเทศก์ของคนเหงา​ คนแปลกแยก
เราจะพบแมกไม้ ลำธาร ตลอดจนพายุ คุในดวงตาคนรักของเรา

คุณเขียนถึง 'ความรัก' อย่างคนเข้าใจรัก
แม้นปลายทางดักรอด้วยความเศร้า
แต่จะเป็นไรไปเมื่อหัวใจยังเยาว์
'ความรัก' ไพศาลเหลือที่คนโฉดเขลาเข้าใจ

อย่างไรก็ตาม ต่อให้ 'ความรัก' ที่คุณเขียนแสนไพเราะ
กลุ่มคำเกาะรวมตัวเป็นประโยคยิ่งใหญ่
ทว่า 'ความรัก' สำหรับตัวอักษรกลับผิดแผกไป
เมื่อคุณนำออกมาอ่านใช้ในชีวิตจริง

คุณปฏิเสธรักจากสมรสที่เท่าเทียม แหละคุณเหี้ยมพอที่จะเชียร์ '112'
คุณคนเดียวกันนั่นแหละ แสยะยิ้มยามเฝ้ามองใครหลายคนถูกขัง​ โดนยิง
คุณ–คนเขียนถึง 'ความรัก', คุณ–ผู้โอบกอดสรรพสิ่ง
ที่แท้กลับชิงชัง 'ความรัก' !

อ่านในงาน​ 'นิรโทษกรรม​ประชาชน', เชียงใหม่, 14.02.2024