เรื่อง The Schooldays of Jesus / J.M. Coetzee โดย เด็กชายจากหุบตะวัน

The Schooldays of Jesus / J.M. Coetzee

  • การเติบโต
2260

ทุกอย่างเริ่มต้น ณ เมืองท่าซึ่งผู้คนถูกต้อนขึ้นมา ฝูงชนผู้ลบอดีตเก่าเดิมทิ้งไป เพื่อแต่ละคนประกอบสร้างความทรงจำขึ้นมาใหม่ เป็นสิ่งจริงแท้เฉพาะตน กล่าวได้ว่าทุก ๆ ความทรงจำเป็นเรื่องจริง อย่างน้อยก็ปรารถนาให้เกิดขึ้นจริง


นี่คือนิยายของคูตซี ซึ่งผู้คนพูดสนทนาด้วยภาษาสเปน เป็นเหตุการณ์ในประเทศนิรนาม ซิมอนกับอินเญสรับเลี้ยงเดวิดเป็นลูกบุญธรรม ซิมอนกับอินเญสไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน ดังนั้นแล้ว เดวิดไม่เพียงแต่เป็นเด็กกำพร้า หากแม้แต่พ่อแม่บุญธรรมของเขายังไม่เคยสมรสอย่างถูกกฏหมายด้วยซ้ำ


เดวิดมีอายุเพียงหกขวบ จดจำอดีตได้เลือนราง การเดินทางขึ้นฝั่ง เท่ากับเขาคลอดกำเนิดครั้งใหม่ มิใช่จากครรภ์ของพระแม่มารี แต่คลอดจากครรภ์ของเมืองท่าอันสับสนพลุกพล่าน ไซม่อนเก็บเดวิดมาเลี้ยง พร้อมกับต้องตอบคำถามเด็กชาย เป็นคำถามเชิงปรัชญาที่คูตซีเล่นกับมันอย่างสนุกสนานและคมคาย


เดวิดเป็นภาพตัวแทนของพระเยซูสมัยเด็ก กล่าวคือเยซูที่ยังเป็นเด็ก เด็กชายเยซูที่ยังไม่เป็นพระเยซู เดวิดตั้งคำถามต่อโลกด้วยสายตาของเด็กหกขวบ ต่อความกำหนัด ต่ออาชญากรรม เดวิดจะเติบโตเป็นคนอย่างไร หรือเด็กชายเยซูจะสามารถเติบโตเป็นพระเยซูได้หรือไม่นั้น เราอาจมองผ่านพฤติการณ์ของไซม่อน ผู้เป็นตัวแทนของความมีสติ คิดเชิงเหตุผล ว่าต่อคำถามและมุมมมองของเด็กน้อยอย่างเดวิด ไซม่อนจะยืนยันหรือปรับเปลี่ยนความคิดอ่านหรือไม่/อย่างไร


และเนื่องจากผู้คนพูดภาษาสเปน นิยายจึงมิพักอ้างถึงดอน กิโฮเต้อย่างไม่พึงสงสัย เดวิดอ่านดอน กิโฮเต้ฉบับย่อ ส่วนเราในฐานะคนเคยอ่านดอน กิโฮเต้ผ่านตา หรือไม่ก็พอรู้จักอัศวินสติเฟื่องมาบ้าง อาจบางที ถึงเวลาที่จะหยิบพระวรสารที่เกี่ยวกับประวัติพระเยซูมาเปิดอ่านดูบ้าง


สรุป คูตซียังเป็นนักเขียนที่เราซูฮก เอาคะแนนไป 8/10 พีคกว่า disgrace และ life & times of Michael K

เด็กชายจากหุบตะวัน

คนเขียน​ คนอ่าน คนดูหนัง คนดูดบุหรี่ แหละเป็นอะไรแหละไม่เป็นอะไรอีกเยอะแยะ


0 ความคิดเห็น

กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

เรื่องราวที่คุณอาจสนใจ

การเดินทางที่ไม่สมบูรณ์แบบ

การทีเราเคยอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต ไม่ว่าจะเป็นทั้งการเรียน การใช้ชีวิตมจนวันนึงเราได้รู้จักกับคำว่ามหาวิทยาลัยซึ่งมันทำให้ การใช้ชีวิตของเราเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เรารู้สึกว่าที่แห่งนี้มันน่ากลัว ...

1 ปีที่แล้ว

ใจเบา

วันเวลา ผ่านไป วันแล้ววันเล่า ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เคยคิด สิ่งที่เคยหวัง ไม่เป็นอย่างที่ใจคิดเสียที แม้แต่.. ตัวฉันเองก็ตาม แต่เพราะอย่างนั้น เพราะเข้าใจมันจริง ๆ ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนได้ตลอดเ...

1 ปีที่แล้ว

หลังประชุมลับ

ไฟในห้องดับลงก่อนเสียงเก้าอี้จะหยุดเสียดพื้น ทุกคนเหมือนหายใจพร้อมกันเฮือกหนึ่ง—ลึกและยาวกว่าตอนไหน ๆ ประตูบานเหล็กเปิดอ้า กลิ่นฝนใหม่หลุดเข้ามาปะทะผงชอล์กบนไวท์บอร์ด แสงโคมสีเหลืองไหลออกมาสู่อากาศ...

1 ปีที่แล้ว

เรื่องราวที่คุณอาจสนใจ