๏ องค์พระจันทร์ขวัญอ่อนยกกรปัด

เพชรรัตน์วงมณีสีเหลืองอ่อน

กระเด็นพลัดจากดัชนีงอน

ตกกระดอนลึกซึ้งถึงทะเล

พระสมุทรผุดกระฉอกเป็นจอกแก้ว

ลอยรับแวววงมณีที่หันเห

ค่อยลอยวนอยู่ที่ก้นสะดือทะเล

เหลือคะเนแลหมายสุดสายตา

พระจันทรหายอาวรณ์ที่ร้อนจิต

เพ่งพินิจเพชรรัตน์ทรงหัตถา

เห็นแหวนหลุดหายวับไปลับตา

เศร้าวิญญาเสียดายทรงวงมณี

ด้วยแหวนงูคู่หัตถ์รัตนะ

ไม่ควรจะสูญเขยื้อนหลุดเคลื่อนที่

เสียดายเอ๋ยเคยสวมหัตถ์ดัชนี

คู่ชีวีแต่ครั้งสร้างแผ่นดิน

แล้วแลดูอาชาม้าสินธพ

ยืนสลบดังชีวาตม์จะขาดสิ้น

พอต้องลมสมทบมาไม่ราคิน

ก็ผันผินชุ่มชื่นคืนชีวา

พระจันทราเห็นอาชาคืนชีวิต

ก็สมคิดยื่นหัตถ์ชักรถา

เวลาล่วงยามสามตามอัตรา

ก็ลอยมาสู่สถานวิมานไชย ๚ะ

๏ ขอหยุดกลอนตอนสวรรค์ชั้นอากาศ

จันทรคราสหมดเขตเหตุสมัย

จะกล่าวถึงพุทธพงษ์พระทรงไชย

บรรทมสินธุ์อยู่ในฝ่ายทะเล

ใต้พระไทรสาขาเป็นผาสุก

กำจัดทุกข์สรรพภัยไปหันเห

สบายกายอยู่ในสายสะดือทะเล

สมคะเนพุทธพงษ์องค์นารายณ์

คืนวันนั้นอัศจรรย์เป็นที่สุด

พระสมุทรเป็นระลอกกระฉอกสาย

ทั้งบัลลังก์นาคสำหรับประทับกาย

ก็พลิกหงายแทบจะคว่ำคะมำเอียง

พระจักรัมีจิตคิดประหลาด

ภูวนาถลืมเนตรสังเกตเสียง

เห็นคลื่นจัดระลอกซัดปัดสำเนียง

ทะเลเพียงแทบจะทรุดสมุทรไท ๚ะ

๏ พระแลเล็งเพ่งลิบทิพย์เนตร

ผิดสังเกตเห็นระลอกกระฉอกไหล

แล้วทรงทอดทัศนามาโดยไว

เอ๊ะอะไรลอยส่านในสายชล

ธรรมดายมนาทะเลหลวง

แต่ใบไม้ก็ไม่ร่วงทั่วแห่งหน

นี่เหตุไรเป็นไฉนสายชล

มีของวนลอยน้ำมารำไร

พระทรงมองตรองความตามสังเกต

ทิพย์เนตแจ่มชัดจำรัสไข

เห็นจอกแก้วแวววามงามประไพ

แลวิไลระลอกซัดปัดกระดอน ๚ะ

๏ จะเป็นของสิ่งใดก็ไม่แจ้ง

ให้คลางแคลงพุทธพงษ์พระทรงศร

ด้วยเทพไท้ดลพระทัยให้ภูธร

พระสี่กรนึกนิยมอยากชมพลัน

ให้บันดาลพระสมุทรผุดกระฉอก

เป็นระลอกซัดเซอยู่เหหัน

จอกมณีลอยระรี่เคลื่อนที่พลัน

พระพายผันพัดส่งตรงเข้ามา

มาลอยตรงวงวนเป็นก้นหอย

ดั่งหิ่งห้อยแวววามงามหนักหนา

เป็นด้วยแสงธำมรงค์องค์จันทรา

อยู่ตรงหน้าพระนารายณ์ท้ายบัลลังก์ ๚ะ

๏ ป่างองค์ทนงฤทธิ์กฤษนุรักษ์

พระทรงศักดิ์ชื่นชมด้วยสมหวัง

เหฌนจอกน้อยลอยเบี่ยงเคียงบัลลังก์

พระทรงสังข์ยื่นกรช้อนประคอง

ยกขึ้นวางบนพระที่ศรีไสยาสน์

ภูวนาถนิ่งงพินิจพิศสิ่งของ

แลเห็นเม็ดเพชรรัตน์จรัสลออง

ทั้งสีทองรองระยับกับมณี

เอ๊ะแหวนนี้ควรค่าหามิได้

ควรเอาไว้สืบปางสร้างกรุงศรี

เป็นแหวนทองของพระจันทร์ชั้นเมฆี

เมื่อคืนนี้จันทรคราสคงขาดกระเด็น

อย่าให้เสื่อมสูญวงศ์พงษ์สยม

เอาไว้ชมป่างข้างหน้าทันตาเห็น

ได้สืบชาติศาสนาผาสุกเย็น

จำจะคิดให้เป็นกุมารา ๚ะ

๏ พระตรึกเสร็จคิดสำเร็จดังประสงค์

ก็แบ่งภาคจากพระองค์ทรงหรรษา

ใส่ในเม็ดเพชรรัตน์จรัสตา

เป่ามหาธาตุทั้งสี่ทวีพลัน

ก็บังเกิดเป็นสาขากุมาระ

แตกระกะพริ้งเพริศงามเฉินฉัน

พรมมือถือแหวนแสนสำคัญ

เหมือนหนึ่งทรงองค์พระจันทร์สีสันงาม

แล้วเสกซ้ำบริกรรมพระคาถา

กุมาราโตประเสริฐเลิศสยาม

วัฒนาแรกรุ่นจำรุญงาม

แล้วตั้งนามชื่อจอกแก้วแววนภา ๚ะ

*หมายเหตุ* พยายามออกแบบให้เป็นแหวนทองรูปงูกินหางแล้ว แต่ไม่สำเร็จ เลยได้มาแค่นี้ -_-

จาก นิทานวัดเกาะ เรื่อง จอกแก้วกายสิทธิ์ เล่ม ๑ (มีการแก้การสะกดคำบางจุด)

ภาพประกอบ โดย Bing AI