มีช่วงหนึ่งที่อารมณ์ของฉันไม่นิ่ง หลายความรู้สึกโผล่ขึ้นมาพร้อมกัน— กลัว สับสน กังวล ไม่เข้าใจ ไม่อยากคุย และแม้กระทั่งความอิจฉา มันเหมือนเป็นมวลบางอย่างที่กดทับอยู่ข้างใน จนทุกอย่างปะปนกันไปหมด ฉันเลยค่อย ๆ คุยกับตัวเอง ค่อย ๆ ทำความเข้าใจทีละนิด จนเริ่มเห็นว่า จุดเริ่มต้นของทั้งหมด อาจมาจากคำถามเดียว— เราดีพอหรือเปล่า… หรือจริง ๆ แล้วเราไม่ดีพอ มาตรฐานในใจฉันมันสูงมาก สูงจนตัวฉันเองยังเอื้อมไม่ถึง ความรู้สึกว่า “ดีไม่พอ” ทำให้ฉันกดดันตัวเอง พยายามจะไปให้ถึงจุดนั้น แล้วก็เริ่มเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ตอนนั้นฉันรู้สึกแย่มาก คำว่า “ไม่พอ” มันใหญ่เกินไปในหัว ฉันคิดวนซ้ำ ๆ ว่าฉันพัฒนาไม่พอใช่ไหม ฉันขาดตรงนี้หรือเปล่า ตรงนี้ก็ยังไม่ดี ฉันเริ่มมองแต่ข้อบกพร่องของตัวเอง จนมันค่อย ๆ ลึกลงไป แตะถึงบางส่วนของตัวตน ส่วนที่ฉันเคยชอบ และเคยภูมิใจว่า “นี่แหละคือฉัน” กลับกลายเป็นสิ่งที่ฉันติตัวเองแทน มันแย่มากเลย ทำไมฉันถึงใจร้ายกับตัวเองได้ขนาดนี้นะ ฉันมัวแต่มองในสิ่งที่ฉันขาด มัวแต่มองในสิ่งที่คนอื่นมี แต่ฉันก็พอเข้าใจนะ ในตอนนั้น…มวลความรู้สึกมันคงหนักเกินไป จนฉันยังแยกอะไรไม่ออกจริง ๆ แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่งในตัวฉัน ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมา เสียงที่ตั้งคำถามกลับ— เธอดีพอนะ… แล้วทำไมถึงคิดกับตัวเองแบบนั้นล่ะ มันเหมือนมีตัวละครสองฝั่งในหัว เหมือนเดวิลกับแองเจิล ฉันได้แต่นั่งดูพวกเขาเถียงกัน แล้วก็คิดว่า— โอเค งั้นก็ตีกันไปเลย แต่ละฝั่งลองบอกเหตุผลของตัวเองมาสิ

ฉันอยากฟังทุกเสียงที่เกิดขึ้น

(Part 1)