คิดไปคิดมา โรคลมเสียดท้องที่ต้องรักษาด้วยการดื่มน้ำจากสระอโนดาตตามพระไตรปิฎก ไม่น่าจะใช่โรคลมทั่วไปซะแล้ว เพราะถ้าเป็นเพียงโรคลมเสียดท้องทั่วไปที่ใครๆ ก็มีโอกาสเป็นได้ ก็น่าจะหายารักษาได้จากที่ใกล้ตัวรึคนรู้จัก ไม่จำเป็นต้องดั้นด้นเดินทางไปถึงสระอโนดาตเพื่อรบกับพญานาคเลย

โรคลมเสียดท้องในครั้งนี้อาการอาจรุนแรงและเป็นอันตรายต่อชีวิตมาก แต่เพราะผู้ป่วยคือบุคคลระดับพระอรหันต์จึงสามารถระงับและอดทนต่อการกำเริบของโรคได้มากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า (อย่างภิกษุณีที่ควักดวงตาตนเองให้นักเลงหญิงท่านนั้นก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลยด้วยซ้ำ ควักเสร็จยังเดินทางไปเข้าเฝ้าพุทธองค์ได้เป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย)

ดังนั้น น้ำอโนดาตจึงไม่น่าจะมีสรรพคุณแค่รักษาโรคลมเสียดท้องที่สามารถพบได้ทั่วไป แต่อาจเป็นโรคลมเสียดท้องที่พบได้ยากมากและในยุคนั้นยังไม่มีวิทยาการที่สามารถรักษาได้!