วันนี้มีหนึ่งคำถามมาถามผู้อ่านทุกท่าน ยังมีสมุดสมัยเรียนกันอยู่ไหมคะ... เรากลับไปบ้านแล้วไปเจอสมุดเก่าๆสมัยเรียนประถมและมัธยม นั่งอ่านอยู่พักใหญ่เลยหล่ะ... เพราะลายมือแย่ .... ล้อเล่น เพราะคิดถึงมากๆเลยหล่ะ ตัวเราในวัยเด็ก สมุดเล่มที่หนึ่ง... สมุดภาพตุ๊กตากระดาษ (วาดไว้อยากตัดมาทำเอง 5555) สมุดเล่มที่สอง... เนื้อเพลง kamikaze จดไว้หลายหน้าเลยหล่ะ สมุดเล่มที่สาม... สมุดงานที่มีร่องรอยของการวาดรูปที่พ่อกับแม่สอน พ่อเคยสอนวาดรูปเป็ด...แม่เคยสอนวาดรูปนักเรียนผู้หญิง เป็นอะไรที่น่ารักมากเลยหล่ะ... เส้นบิดๆเบี้ยวของเรากับเป็ดตัวใหญ่ของพ่อ ภาพวาดของแม่นักเรียนหญิงตัวน้อยผมหน้าม้า กับภาพวาดของเราที่ เอ่อ...ก็น่ารักพิกลดี 5555 เราภูมิใจมากกับฝีมือศิลปะเรา... งานศิลปะแบบนี้มีชิ้นเดียวในโลก บิดนิดๆเบี้ยวหน่อยๆ ส่วนลายมือมีพัฒนาการย้อนกลับ แฮ่ ตอนประถมเราเขียนตัวใหญ่มากก พอมัธยมตัวหนังสือเริ่มซูบๆ 5555 " ตัวอักษรของเรามีวัยเยาว์ วัยเยาว์ผ่านไปไม่เคยหวนกลับ หากคิดถึงขึ้นมา ทำได้เพียงระลึกจากตัวอักษรที่เคยเขียน..." เลยคิดว่าจะทำสมุดสะสมลายมือตัวเอง อัพเดทลายมือตัวเองทุกปี...พร้อมกับข้อความที่ถึงตัวเองในปีนี้ กลับมาอ่านจะได้รู้ว่าปีนั้นเป็นอย่างไร... และหากคิดถึงตัวเองจะได้เปิดอ่านดู ตัวอักษรหรือสิ่งที่เราเคยบันทึกไว้กลายเป็นสะพานเชื่อมความทรงจำ เหมือนวิธีเดียวที่เราสามารถ “เจอ” ตัวเองในวัยนั้นได้ คำถามสุดท้ายของวันนี้ “ถ้าวันหนึ่งเราไม่มีโอกาสเขียนอีกต่อไป… ตัวอักษรที่เคยมีจะเล่าแทนเราได้ไหมนะ ?” จากผู้เขียนที่เริ่มฝึกวาดเป็ดตั้งแต่ป.1 :)