ช่วงนี้ “การเดินป่า” กลายเป็นเทรนด์ที่ได้รับ ความนิยมมากกว่าที่เคย ภาพของคนแบกเป้ เดินลุยหมอก หรือยืนมองยอดเขาในแสงเช้า ถูกแชร์เต็มฟีดมันดูเท่ ดูอิสระ ดูเหมือนการ หลบหนีจากเมืองที่เหนื่อยล้า แต่ในอีกมุมหนึ่งส่วนตัวกลับรู้สึกว่ากระแสนี้กำลังพาเราห่างออกไปจาก “หัวใจของการเดินป่า” ไปทุกที เรามองว่าการเดินป่าจึงไม่ใช่ แค่เรื่องของ “ใครก็ไปได้” แต่มันคือ “การเรียนรู้ร่วมกัน” ระหว่างคนกับธรรมชาติ หลายๆครั้งที่เห็นคนเข้าไปในป่าโดยไม่มีความเข้าใจ บางคนไปเพราะอยากได้ภาพสวย ๆ ไปโพสต์ บางคนอยากพิชิตยอดเขาโดยลืมคิดถึงขอบเขตของธรรมชาติ และบางครั้ง…สิ่งเหล่านี้ก็นำมาซึ่งปัญหาที่ไม่ควรเกิด ทั้งเรื่องขยะ มารยาท ความปลอดภัย หรือแม้แต่การเบียดเบียนสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ตรงนั้นมานานกว่าพวกเรา เราไม่อยากตัดสินใครหรอก แต่ในฐานะคนหนึ่งที่เรารักการเดินป่ามากๆ เราแค่อยากชวนให้เรากลับมาทบทวนว่า แท้จริงแล้ว “การเดินป่า” มันหมายถึงอะไรสำหรับเรา เราเชื่อว่าการเดินป่าที่ดี ควรเริ่มจาก ความเข้าใจและความเคารพ เข้าใจว่าแต่ละเส้นทางมีความเปราะบางของมัน เข้าใจว่าธรรมชาติไม่ใช่สถานที่สำหรับการแข่งขัน และเคารพในเพื่อนร่วมทาง ทั้งคนและสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ การสร้างบรรทัดฐานใหม่ให้สังคมเดินป่า ไม่ได้หมายถึงการกีดกันใครออก แต่หมายถึงการสร้าง “ความรับผิดชอบร่วมกัน”ไม่ใช่แค่ไปให้ถึงยอดเขา แต่ไปแบบที่เราทิ้งร่องรอยไว้ให้น้อยที่สุด ไปแบบที่เมื่อเรากลับมา ธรรมชาติยังคงเหมือนเดิม สุดท้าย…ในมุมมองส่วนตัวของเราอยากให้การเดินป่าเป็นมากกว่าคอนเทนต์ อยากให้มันเป็น “พื้นที่แห่งการเข้าใจตัวเอง”ที่คนได้พบความสงบ ความอ่อนโยน และรื้อฟื้นความสัมพันธ์ขงมนุษย์กับธรรมชาติ การเดินป่าไม่ใช่การหนีจากความวุ่นวาย แต่คือการกลับไปหาความเงียบที่เราลืมไว้ในใจ การเดินป่าบนเส้นทางเดินนั้นไม่ได้พาเราไปถึงยอดเขา แต่มันพาเรา ไปถึงความเข้าใจในธรรมชาติและตัวเราเอง