"แลกาลมาถึงแล้วสินะ ที่เธอจะจากฉันไป... สู่ดินแดนที่ห่างไกล... จากฉันไปตลอดกาล" ผมยืนอยู่ที่ชายฝั่งของเกาะเล็กๆที่แดนใต้ สถานที่แห่งนี้... คือที่สุดท้าย ที่ฉันได้พบกับเธอ... ฉันมองดูยามอัสดงที่โอบกอดเกาะเล็กๆแห่งนี้ แสงสุดท้ายสีส้มจุมพิตเข้าที่ใบหน้าของฉัน เป็นเวลาที่นานแสนนานนัก นานจนเรื่องราวของฉัน และ เธอ แทบจะเล่าตัวเองได้... ที่ฉันมาในวันนี้... ฉันจะมาลาน่ะ... เพื่อนเก่า ผู้เป็นที่รัก... ฉันก้าวเท้าผ่านน้ำทะเลยวบๆ ท่ามกลางแสงอาทิย์ที่จมลงไปในทะเล ปล่อยให้ฟ้าเป็นสีอมทุกข์ ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... ฉันอยากเจอเธอเหลือเกิน... เสียงของฉันกังวาลในใจ เหมือนกับเครื่องบันทึกเสียงที่เสีย และฟ้าก็มืดลง เห็นแต่แสงประภาคาร เหลือเพียงแสงสีส้มแก่ที่เส้นขอบฟ้าหม่นๆ ฉันรักเธอ... นี่คือ คำพูด เห็นแก่ตัวที่ฉันใช้เวลาร่วมห้าปีในการกลั่นออกมา ฉันค่อยๆเดินขึ้นมาบนฝั่ง และไที่ถนนสายหลัก ฉันเดินไปอย่างเหนื่อยอ่อน ท่ามกลางคืนเดือนหนาว เพียงลำพัง... และรถคันหนึ่งก็ขับผ่านมา เขาหยุดลง และถามฉันว่า "ไม่ใช่คนจากแถวนี้สินะ? มาหาใครหรือ?" ผมเงยหน้าขึ้น ตาพร่าจากน้ำตาและแสงไฟรถ "ฉัน... เธอ... เธอ อยู่ที่ไหน?" คุณลุงที่ขับรถมาหรี่ตาลง เขาถอนหายใจ "คุณเลือกวันที่มาได้แย่มากเลยนะ..." ฉันเบิกตากว้าง... "ช่วยพาฉันไปหาเธอหน่อย ขอร้องล่ะครับ" เขาตกลง ฉันจึงขึ้นนั่งบนกระบะท้ายของรถ ใจของฉันตกไปที่ตาตุ่ม มือฉันหนาวไปหมด แต่นั่น ก็ไม่สำคัญ... ฉันมาถึงบ้านปูนสีขาวหลังหนึ่ง แสงไฟสลัว ฉันค่อยๆเปิดประตูบ้านเข้าไป มีหญิงสูงวัยคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง เธอมีผมสีทองเขม่า ที่ยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าเธอมีรอยย่นบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความงดงามเธอลดลงไปเลย... แล้ว เขา ล่ะ...? ฉันมองไปรอบๆ เห็นกรอบรูปอันหนึ่ง ใส่รูปใบเก่าเอาไว้ เป็นรูปงานแต่งงาน ของชายหญิงคู่หนึ่ง... ฉันเม้มปากเป็นเส้นตรง... "เขาน่ะ...มีชีวิตที่ดีแล้วล่ะค่ะ" เสียงของหญิงหม้ายดังขึ้น "อา... ฉันเห็นด้วย..." ฉันตอบออกไปอย่างพล่อยๆ ไม่สิ อย่างขมขื่น "ว่าแต่" แสงหลอดไฟสีส้มสลัวสะท้อนในดวงตาสีฟ้าของเธอ "คุณคือใครหรือคะ?" นั่นน่ะสิ... ฉันคือใคร? คนนอก... คนแปลกหน้า? เพื่อนหรือ? "ฉัน... อยากให้เธอ...ช่วยเขียนจดหมายให้ทีนะ" เธอเบิกตาขึ้น "ฉัน... เป็นฉัน จะดีหรือคะ?" "ใช่ ต้องเป็นเธอนี่แหละ..." มือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของฉันกำปืนพกไว้แน่น ฉันนั่งลง ในขณะที่เธอเดินไปหยิบพิมพ์ดีดเครื่องเก่ามา และเธอก็เริ่มพิมพ์ แต็ก ๆ ๆ ๆ ๆ--- เสียงอันคุ้นเคยได้ขุดน้ำตาของฉันให้ไหลออกมาสายหนึ่ง ฉันค่อยๆเล่าเรื่องราว ที่เหมือนกับการสารภาพบาป... ฉันค่อยๆเล่า และมีเธอ และ กลางคืนอันเงียบงัน คอยรับฟัง... ช่างเป็นเวลาที่วิเศษเหลือเกิน... อยากจะเก็บเวลานี้ไว้ในขวดโหล... แต่ขวดโหลใดเล่า จะเพียงพอสำหรับช่วงเวลานี้ น้ำตาฉันไหลออกมาเหมือนกับเขื่อนหินที่ค่อยๆถูกกัดเซาะ... ฉันยื่นมือออกไป... อยากจะโอบกอดสตรีที่อยู่ตรงหน้า... แต่ไม่ว่าอย่างไร... มือของฉัน ก็ไม่เคยถึง ไม่เคยถึงเลย... ไม่เคยถึง... ไม่เคย... "เสร็จแล้วค่ะ คุณลูกค้า" เธอยิ้มเล็กๆ "ขอบใจนะ..." "แล้วจะให้ส่งไปที่ไหนหรือคะ...?" ฉันยิ้ม ก่อนที่จะไอออกมาเป็นเลือด "คุณค่ะ!" หญิงหม้ายยกมือขึ้นมาปิดปาก "เวลาในโลกนี้ของฉัน กำลังจะหมดลงน่ะ... ฉันขอโทษจริงๆ ที่มาหาเธอทั้งที่ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์... ขอบคุณ สำหรัทุกอย่างนะ...ขอบคุณ... ขอบคุณจากใจจริง..." ฉันหยิบปืนพกออกมา และจ่อเข้าที่หัวใจศิลาของฉัน "ฉันได้เจอเธอ... เป็นพระพรที่ชีวิตฉันคงจะไม่สามารถรับได้อีก... ฉันอยากเจอเธออีก...จริงๆนะ จริงๆแบบจริงๆนะ! ฉันอยากเคียงข้างเธอ! แต่เวลาของฉันได้หมดลงเช่นนั้นสิ้นแล้ว..." น้ำตาสายหนึ่งไหลลงมาที่แก้มของหญิงหม้าย "คุณ... ฉัน...รู้จัก...คุณ คือใคร กันแน่คะ?" ฉันฝืนยิ้ม ใบหน้าของฉันเริ่มร้าว "ฉัน คือผู้ที่ยังเหลืออยู่...น่ะ" ปัง---!!!! "แล้วเจอกันใหม่...นะ" --- -- - และหญิงสาวก็ตื่นขึ้น แดดยามเช้าของเกาะแดนใต้จุมพิตที่แก้มของเธอ น้ำตาสายหนึ่ง ไหลออกมาเป็นหยด เหมือนกับน้ำค้างบนยอดหญ้า เธอมองไปที่มือกลขอเธอ ก่อนจะมองไปที่กระจกโต๊ะเครื่องแป้ง "มีอะไรรึเปล่า? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" สามีของเธอที่เพิ่งไปซื้อของเตรียมทำอาหารเช้าเดินเข้ามา "เปล่าค่ะ...ฉัน...ฝันถึงบางสิ่ง.... ฝันถึงคนๆหนึ่งน่ะค่ะ... เป็นฝันที่ยาวนานเหลือเกิน" "งั้นเหรอ? เอาเถอะ วันนี้เริ่มหนาวขึ้นแล้ว เดี๋ยวฉันทำสตูว์ให้กินนะ" ชายผู้นั้นยิ้ม พลางลูบหัวเธอ "ค่ะ---" เธอยิ้ม --- -- - ผมจ้องอยู่ที่น่าจอแมคบุ๊ค และพิมพ์สิ่งเหล่านี้ออกมา "ขอบใจนะ... ที่อยู่กับฉัน...จนถึงสุดท้าย... แต่นี่ก็ดึกมาแล้ว... ขอลาไปนอนก่อนนะ ขอลาและจับมือด้วยความนับถือ"