บางชะตากรรม
ต้อนรับการกระจายตัวของเม็ดน้ำที่ถูกปรายแดดแรเงา
ผุยดินจับก้อน ท้วงทานการบ่าไหลของธารชะตากรรม
ด้วยแรงเกาะกุมซึ่งกันแหละกันเท่านั้นอาจบันดาลชีวิตรอด
ฤดูนาฏกรรมมวลเมฆเลื้อยคลานบนลานฟ้าสูงลิบเหนือหุบเขาบ้านเกิด
กักตุนปรากฏการณ์ซ้ำซากจนเปล่งพอง
ก่อนโปรยปรายหยดน้ำตาสามานย์เพียงเพราะเข็มนาฬิกาวู่เวียนมาถึง
ก้อมข้าวในทุ่งบวมปลั่งหลังตะกรามความเปียกโชกที่หยาดหลากมาถะถั่ง
รอจุดปะทุตัวเองระเบิดแตกดับอย่างอาการสนานใจ
เถื่อนทุ่งราวรอโมงยามนั้นตลอดชีวิตเซื่องซึม
แต่เมื่อพบการขยับเคลื่อนเล็ก ๆ ผ่านกระจกรวงรุ้งบิ่นร้าว
กลุ่มก้อนแห่งผุยดินขดหลับอย่างเกียจคร้านระหว่างอ้อมกอดกับจุมพิต
บางชะตากรรมหักพังแตกครืนไม่เป็นชิ้นดี
- นิตยสารสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์
- รวมบทกวี เด็กชายจากหุบตะวัน, สำนักพิมพ์ชายขอบ (ค.ศ. 2016)
0 ความคิดเห็น
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น