ต้อนรับ​การกระจาย​ตัวของเม็ด​น้ำที่ถูกปรายแดดแรเงา

ผุยดินจับก้อน​ ท้วงทานการบ่าไหลของธารชะตากรรม

ด้วยแรงเกาะกุมซึ่งกันแหละกัน​เท่านั้น​อาจบันดาล​ชีวิต​รอด

ฤดู​นาฏกรรม​มวลเมฆเลื้อยคลาน​บนลานฟ้าสูงลิบเหนือ​หุบ​เขา​บ้าน​เกิด​

กักตุน​ปรากฏ​การณ์ซ้ำซาก​จนเปล่งพอง

ก่อนโปรยปราย​หยดน้ำตา​สามานย์​เพียง​เพราะ​​เข็ม​นาฬิกา​วู่เวียนมาถึง

ก้อมข้าวในทุ่งบวมปลั่ง​หลังตะกราม​ความเปียกโชกที่หยาดหลากมาถะถั่ง

รอจุดปะทุ​ตัวเอง​ระเบิด​แตกดับอย่างอาการสนานใจ

เถื่อนทุ่งราวรอโมงยามนั้นตลอด​ชีวิต​เซื่องซึม

แต่เมื่อพบการขยับเคลื่อน​เล็ก​ ๆ​ ผ่านกระจกรวงรุ้งบิ่นร้าว

กลุ่มก้อนแห่งผุยดินขดหลับอย่างเกียจคร้านระหว่างอ้อมกอดกับจุมพิต

บางชะตากรรม​หักพังแตกครืนไม่เป็น​ชิ้นดี

• นิตยสารสยามรัฐ​สัปดาหวิจารณ์​
• รวมบทกวี​ เด็กชาย​จากหุบตะวัน, สำนักพิมพ์​ชายขอบ​ (ค.ศ.​ 2016)