ความตายทำให้เราเห็นค่าความรัก…ชัดกว่าตอนที่ยังมีเวลา

  เมื่อไหร่กันนะที่เราเริ่มกลัว ความตาย ..... หลายๆคนในวัยเด็ก ต่างก็น่าจะเคยผ่านช่วงวันเวลาที่ ผิดหวังเสียใจ คิดว่าถ้าเราหายไปจะเป็นยังไงนะ? พ่อแม่จะคิดถึงเราหรือป่าว จะมีใครสนใจเราบ้างไหม พอโตขึ้นมาหน่อย ที่เราเริ่มมีความเห็นต่างจากคนในครอบครัว เริ่มอยากมีความส่วนตัวมากขึ้น พอโดนขัดใจ มันก็มักจะมีประโยคผุดขึ้นมาในหัว "เมื่อไหร่จะตายๆไปซะ" ทำไมไม่เข้าใจกันเลย ยิ่งในช่วงวัยรุ่นมหาลัย ได้ใช้ชีวิตอิสระเต็มที่ ไม่ติดต่อกลับบ้านเลยเป็น 3-4 เดือน สนุกกับชีวิตช่วงนั้น ....จนความตายได้เริ่มเข้ามาใกล้ญาติพี่น้องเรา พรากพี่ชายน้องสาวของพ่อแม่เราไปทีละคนสองคน จนกลัวว่าวันนึงจะถึงคราวของเรา.... กลัวเวลาที่มันไม่อาจรอ และกลัวสิ่งที่เราละเลยมาตลอด ไม่เคยใส่ใจมัน จะพรากสิ่งสำคัญของเราไป จะบอกว่าการตายของญาติพี่น้อง ทำให้ครอบครัวกลับมาใกล้ชิดมากขึ้น ก็ไม่เกินจริง ยิ่งพอมีครอบครัว และได้มีลูก ทำให้เราเข้าใจความหมายของชีวิตขึ้นไปอีก ไม่อยากตาย ห้ามตายนะ อยากอยู่กับลูกให้นานๆ อยากให้ปู่ย่า อยู่ทุกช่วงเวลาของหลาน ... พ่อแม่เราก็น่าจะคิดเหมือนเราตอนนี้ อยากอยู่นานๆเห็นเรามีครอบครัวที่อบอุ่น ทุกๆวันเรามักจะมีความคิดนี้ผุดเข้ามาในหัว ...หรือว่าจริงๆแล้ว ความตายที่เคยคิดว่าเป็นสิ่งน่ากลัวที่สุด อาจเป็นแค่กระจกบานหนึ่ง ที่ทำให้เราได้เห็นว่าตัวเองยังอยากใช้ชีวิต “เพื่อใคร” กันนะ.... อย่ารอจนหมดเวลาหล่ะ