ผมไม่เคยกลัวอะไรที่สุด และผมไม่กลัวการตายไปของร่างกายนี้ แต่ ณ ตอนนี้ วันที่ผมหายใจ วันที่ผมมีลมหายใจ ผมกลัว ผมกลัวว่าการที่ผมมีชีวิตอยู่มันจะไม่มีความหมายอะไรอย่างที่ผมคาดหวังผมกลัวว่าผมจะกลับไปคิดแบบเดิมอีก ผมคิดว่าร่างกายนี้ไม่ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ ก็ยังจะหิว ได้อีก ผมด่าทอทุกอย่างที่ผมไม่ชอบใจ ผมกลัววันที่ผมตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้ว่าตัวเองตื่นขึ้นมาทำไม หากว่าไม่ตื่นขึ้น ผมจะไม่ต้องคิดอะไร ผมกลัวเช้าที่แดดส่องจ้าแต่ใจผมไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนว่าโลกนี้ เป็นโลกของคนไร้ความรู้สึก เหมือนเป็นแค่หุ่นยนต์ ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ เหมือนเครื่องจักรดี ๆ และวงจรการทำซ้ำ ๆ ที่สร้างขึ้นในทุกวันอย่างนั้น มันจะต่างกับหุ่นยนต์ยังไง โดยผมนึกออกแค่อย่างเดียวคือคำว่าตายทั้งเป็น เหมือนจิตใจของผมแค่ดำเนินไปตามอะไรไม่รู้ มันเหมือนว่า ผมตามโลกไปเรื่อย ๆ จนผมไม่มีความเป็นตัวเอง มันก็เหมือนหุ่นยนต์นั่นแหละ ต้องให้คนอื่นมาตัดสิน ต้องให้คนอื่นมาบอกว่า อย่างนี้ อย่างนั้น ผมกลัววันที่คำพูดคนอื่นจะดังกว่าคำพูดของตัวเอง กลัววันที่เสียงรอบข้างดังเกินไปจนไม่ได้ยินเสียงผม กลัวคำว่า ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ผมกลัวไปหมด เหมือนคนไม่เอาถ่าน แล้วอยู่กับความกลัวอย่างนั้น ผมรู้สึกดีนะ ที่อย่างน้อยโลกนี้ก็มีคนที่ กล้าทุกอย่าง ผมว่าเขาก็เท่ดี เหมือนไม่กลัวอะไรแม้แต่ความตาย ผมแค่คิดว่า ถ้าเมื่อไหร่ ที่ผมไม่เหลือสิ่งใดให้เชื่อได้แล้ว ถ้าหากว่าผมไม่เหลืออะไรให้เชื่อในตัวเอง ผมว่ามันก็เหมือนตายทั้งที่หายใจอยู่ ตายทั้งที่ลืมตา ทั้งที่ยังเดิน ทั้งที่ยังยิ้ม แต่ข้างในว่างเปล่าเหมือนอยู่นอกจักรวาลมืด ๆ ลอยคว้างอยู่อย่างนั้น มันทรมานนะ ทรมานแบบที่ไม่มีใครเห็น แล้วมีแค่ผมที่รู้สึกอยู่คนเดียว วันที่ผม เริ่มคิดอีกครั้งว่า ทุกเช้ามันไม่สดใสเหมือนเคย ทุกเช้าก็เหมือนทุกคืน แสงแดด ก็แค่แสงแดด มันก็เหมือนไฟฉาย แค่ส่องสว่าง ลมพัดเย็นเป็นแค่พัดลมในห้อง ฝนตก เหมือนผมตอนอาบน้ำ ท้องฟ้า ก้อนเมฆ ดวงจันทร์ ที่ผมชอบมอง ผมอาจจะไม่อยากมองมัน และไม่มีอารมณ์หยิบมือถือออกมาถ่าย ไม่แหงนหน้าขึ้นฟ้า ก้มหน้ามองดิน ผมเคยอธิษฐานว่า อยากเป็นคนไร้ความรู้สึก แต่เมื่อผมได้เป็นจริง ๆ มันแย่มากจริง ๆ มันไร้ความรู้สึกกับทุกอย่าง แต่ดันรู้สึก ว่าทำไมมันว่างเปล่าอย่างนี้ บอกตามตรงผมไม่น่าอยากเลย โชคดีที่ผมยังคิดได้ โชคดีที่วันหนึ่งผมได้รู้ว่า ความตายมันไม่ได้มีแค่การตายของร่างกาย แต่มันยังมีการตายของสิ่งที่มองไม่เห็น ที่ทำให้เกิดความเจ็บปวดจนเหมือนรู้สึกไปถึงข้างในดั่งเส้นประสาทถูกตัดขาดจนหมดเจ็บจนกลายกลายเป็นไร้ความรู้สึก มองไม่เห็น ไม่มีงานศพให้ หรือว่านี่คือการจำลองความตาย การตายของร่างกาย การตายของใครบางคน มันไม่สามารถใช้วิธีอะไร ที่จะยื้อกันได้ ไม่สามารถใช้เงิน ไม่มีการใช้เวลาในการยื้อยุดฉุดกระชาก ให้เขาได้มีชีวิตอีกครั้ง แต่ การตายทั้งเป็น การตายของความรู้สึก ทั้งหมด มันเป็นความตายที่แก้ได้ ใช้เวลา ใช้อะไรแก้ได้หลายอย่าง เพราะงั้น ผมว่า ถ้ารู้แล้วก็ต้องแก้ และแก้ให้ได้ เราก็อย่ากลัวความตายที่เป็นนามธรรมจนมาทำให้รูปธรรมต้องตายไปด้วยเลย