และในวันนี้ ความตายที่ผมกลัวที่สุดมันก็มาถึงแล้ว มันเป็นการดับสูญของสิ่งที่ผมพยายามไขว่คว้ามาตลอด มันคืออิสระ อิสระของผมตายไปแล้วล่ะ ผมว่านี่มันแย่ที่สุดสำหรับผม เลย ในเมื่ออิสระมันตายไปแล้ว แล้วร่างกายนี้มันไม่เหมือนกับการถูกขังไว้ในกรงเหรอ แล้วมันไม่ใช่กรงธรรมดา มันเป็นกรงที่มองไม่เห็น มันมีบางอย่างที่ฆ่าอิสระของผมทั้ง ความรับผิดชอบ ที่เป็นกำแพงสูงจนผมข้ามไปไม่ได้เลย ทั้ง ความคาดหวัง ราวกับว่าทุกสายตามองมาเป็นตาเดียวกันที่ผม ความคาดหวังของคนอื่น ที่ผมต้องทำตามบทของสังคม เหมือนมันถูกเขียนไว้ให้ทำตาม ใครไม่ทำตามเท่ากับแปลกแยก ผมไม่มีอิสระเหลือแม้แต่น้อย การทำกิจวัตรซ้ำ ๆ ตื่นเช้า ทำงาน กินข้าว โดยที่มันไม่ได้เกิดจากความต้องการของผมจริง ๆ ในความโชคดียังมีความโชคร้าย ใช่ผมเขียนถูก ไม่ใช่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี เรื่องมันก็เพราะว่าผมเจอความฝันที่อยากให้มันเป็นจริงเข้าแล้ว แล้วเมื่อมันคือความฝันที่อยู่ได้แค่ในฝันจริง ๆ มันต้องแย่มาก มันกลายเป็นผมมีสิ่งให้ยึดอีกแล้ว จากเมื่อก่อน ผมไม่ฝันอะไร ผมไม่มีความฝันอะไร ผมก็แค่ใช้ชีวิตไปแบบไม่ต้องคิดถึงความฝัน ไม่ต้องคิดว่าอะไรจะสำเร็จ แค่ทำไปเท่านั้น แต่ในความโชคดีที่ได้รู้ว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไรนี้ ผมว่ามันยิ่งใหญ่มากในชีวิต แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกแย่กับการที่ทำให้มันสำเร็จไม่ได้ กับการที่ผมต้องรู้สึกว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้นรอผมอยู่ มันเหมือนว่าปลายทางก็มีให้เห็นตรงนั้น แต่เดินไปไม่ถึง ผมไม่น่ารู้สึกร่วมกับมันเลย เสียงของความฝันมันเรียกผมอยู่ตลอด ถ้าวันไหนผมไม่ได้คุยกับมัน มันจะเรียกผมอยู่อย่างนั้นเสมอ ผมพยายามปิดหูปิดตา ผมก็ยังได้ยินมันอยู่เลย จนตอนนี้ เสียงความฝันเริ่มเลือนลางจางหาย เหลือแต่เสียงของหน้าที่และความว่างเปล่าเหมือนผมอยู่ในหลุมดำ มันมืดมาก ในนั้นมีภาพของผมกับความฝัน ผมเห็นภาพฉายตัวเองอยู่ในความมืดนั้น ตอนที่ผมมีอิสระ ตอนที่ผมคุยกับความฝัน ตอนที่ผมร่วมมือกับมัน จนอิสระวิ่งจับมือกับผมตลอดรอดฝั่ง โลกที่ผมไม่มีทางเข้าถึง ความหวังอันแสนริบหรี่ เหมือนหิ่งห้อย สวยงามแต่จับมาครอบครองไม่ได้ ผมยังเชื่อว่ามันไม่ได้ตายจากผมไปจริง ๆ หรอก มันยังรอผมอยู่เลย มันเรียกหาผมด้วยเสียงแหบซ่าน แผ่วเบา สวยงาม ผมเชื่อว่าความตายไม่ได้พรากอะไรไปเลย ผมไม่กลัวมัน