บางครั้งชีวิตก็สอนเรา
ด้วยวิธีที่เจ็บปวดที่สุด

เราอาจพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง สร้างกำแพงสูงขึ้นรอบหัวใจ เพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด

เราคิดว่า…
ถ้ากำแพงนั้นสูงพอ แข็งแรงพอ
คงไม่มีใครเข้ามาทำร้ายเราได้อีก

แต่ความจริงของชีวิตคือ
ไม่ว่ากำแพงจะสูงเพียงใด

วันหนึ่ง…ก็จะมีใครบางคนเดินผ่านมันเข้ามา
และบางครั้ง
คนคนนั้น…ก็คือคนที่เรายอมเปิดประตูให้เอง

เราอาจดูแลหัวใจของตัวเองอย่างดีที่สุดแล้วพยายามไม่กลับไปเจ็บซ้ำในที่เดิม
แต่ชีวิตก็ยังคงมีบทเรียนใหม่ ๆ ที่ทำให้เราต้องเรียนรู้ความเจ็บปวดอีกครั้ง

ไม่ใช่เพื่อทำลายเรา แต่เพื่อทำให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น

หลายครั้ง…
เรื่องราวที่เราคิดว่าเลวร้ายที่สุดในชีวิต

เมื่อเวลาผ่านไป…กลับกลายเป็นเรื่องราวที่ทำให้เราเติบโตมากที่สุด

บาดแผลบางแผล
อาจเคยทำให้เราร้องไห้จนหมดแรง

เคยทำให้เราคิดว่า
เราอาจจะไม่สามารถผ่านมันไปได้เลย

แต่ในที่สุด…เราก็ยังคงมีลมหายใจอยู่ตรงนี้
ยังคงเดินต่อไปได้ แม้จะช้าบ้าง เหนื่อยบ้าง
แต่เราก็ยังเดินอยู่

เมื่อวันหนึ่งเรามองย้อนกลับไป เรื่องราวเหล่านั้นอาจไม่หายไป

แต่ความเจ็บปวดของมัน จะค่อย ๆ เบาลง
และมันจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าของคนคนหนึ่งที่เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาแล้วและคนคนนั้น ก็คือ ตัวเรา

ไม่ว่าใครจะมองเราอย่างไร
ไม่ว่าใครจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจเรา

ถ้าเราไม่ปล่อยให้คำพูดเหล่านั้น เข้ามาอยู่ในใจมันก็ไม่มีอำนาจพอ ที่จะทำให้เราทุกข์ได้

และในบางคืน…
ที่ความเงียบทำให้ความเหนื่อยล้าชัดขึ้น
ในคืนที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครอยู่ข้างเราเลย

ลองโอบกอดตัวเองดูสักครั้ง

เพียงยกแขนไขว้กัน
มือขวาแตะบ่าซ้าย มือซ้ายแตะบ่าขวา
พร้อมตบเบา ๆ ที่บ่าไหล่ของตัวเอง (Butterfly Hug)

เหมือนกำลังบอกตัวเองว่า
“เหนื่อยมามากแล้วนะ”
“ขอบคุณที่ยังพยายามอยู่”

เพราะบางครั้ง…
การปลอบโยนที่ดีที่สุดในชีวิต
ไม่ได้มาจากใครเลย
แต่มาจากหัวใจของเราเอง

และเมื่อเราดูแลหัวใจของตัวเองได้

วันหนึ่ง
เราจะค้นพบว่า
เราไม่ได้ต้องการกำแพงที่สูงขึ้นอีกแล้ว
เราเพียงต้องการหัวใจที่เข้าใจตัวเองมากขึ้นเท่านั้น

แล้ววันนั้น
ความเจ็บปวดในอดีต จะไม่ใช่สิ่งที่ทำลายเราแต่มันจะกลายเป็น รากของความเข้มแข็ง ที่ทำให้เราเติบโตเป็นเราในวันนี้

และในวันข้างหน้า
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก

เราจะรู้ว่า…
เรายังโอบกอดตัวเองได้เสมอ

และสุดท้าย…
ทุกอย่างจะไม่เป็นไร