ร่องรอย
เมฆครึ้มปกคลุมอยู่ภายในใจ
เฝ้ารอวันแล้ววันเล่า ที่แสงของพระอาทิตย์จะส่องลงมาถึง
ยิ่งฉันเฝ้ารอ ยิ่งรู้สึกทรมาณ
จนวันนึงที่ฉันเลิกที่จะสนใจมัน
ใช้ชีวิต ในแบบที่ควรจะเป็น
ไม่รู้นานแค่ไหน ในที่สุดแสงนั้นก็ส่องลงมา
เมฆฝน.. ผ่านพ้นไป
ฉันแหงนมองขึ้นไป พลันนึกขึ้นว่า ครั้งนึงเราก็เคยเฝ้าฝันถึงภาพตรงนี้
ภาพตรงหน้า ทำหัวใจฉันเต้นแรง ความรู้สึกที่เก็บไว้ไม่รู้เท่าไหร่
มันค่อย ๆ พลั่งพลูออกมาผ่านลมหายใจที่ค่อย ๆ แรงขึ้น ถี่ขึ้น
ฉันเริ่มเก็บสีหน้าไม่ไหว น้ำตาที่กลั้นไว้ ค่อย ๆ ไหลออกมา
ตื้นตัน
คงเป็นคำเดียวที่สามารถนิยามความรู้สึกนี้ได้
แต่แปลกที่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าฉันจะดีใจกับมันเท่าไหร่..
กลับกัน.. สิ่งที่ฉันรู้สึก คือร่องรอยของความพยายามของฉันเอง
ที่แม้วันนั้นไม่ได้มีแสงส่องถึง แต่ก็ยังใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป
ขอบคุณ
ลมพัดเย็น สัมผัสที่มือระหว่างเขียนเรื่องราวบางสิ่ง
0 ความคิดเห็น
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น