เคยไหม…ไม่ว่าจะทำอะไร ไปที่ไหน หรือพบเจอเรื่องราวอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็มีใครบางคนแวบเข้ามาในความคิดอยู่เสมอ

บางครั้งก็ไม่รู้เหมือนกันว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเรียกว่า “นึกถึง” หรือ “คิดถึง”
หรือจริง ๆ แล้วมันอาจเป็นเพียงความรู้สึกบางอย่างที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว

ไม่รู้ว่าควรเรียกว่าอะไร
รู้เพียงแต่ว่า…มีใครบางคนกลายเป็นส่วนหนึ่งของความคิดในบางช่วงเวลา

เราเผลอรับรู้เรื่องราวของใครบางคนอยู่ห่าง ๆ
ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปอยู่ในทุกเรื่องราว
แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่า วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง เหนื่อยไหม สบายดีหรือเปล่า

และเมื่อบางช่วงเวลาเงียบหายไป
เราก็แอบสงสัยอยู่ในใจว่า…

“วันนี้เป็นอย่างไรบ้างนะ”

ทั้งที่จริง ๆ แล้ว
เราอาจไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องรู้คำตอบนั้นเลย

บางครั้งก็อยากพูดคุย
อยากถามสารทุกข์สุกดิบ
อยากแบ่งปันเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในแต่ละวัน

แต่พอถึงเวลาจริง ๆ กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาด้วยเรื่องอะไร สุดท้ายจึงเลือกที่จะเงียบ แล้วปล่อยให้ความคิดถึงอยู่ตรงนั้น

บางครั้งเราได้รับรู้เรื่องราวของใครบางคน
ได้เห็นช่วงเวลาที่เขากำลังมีความสุขกับบางสิ่งบางอย่าง

เราก็ทำได้เพียงยิ้มและยินดีกับความสุขนั้นอยู่เงียบ ๆ

เพราะเมื่อเราปรารถนาดีต่อใครสักคน
เราก็ย่อมอยากเห็นเขามีความสุข
อยากให้ได้พบเจอสิ่งดี ๆ
อยากให้มีเรื่องราวดี ๆ เข้ามาในชีวิต

เพียงแต่ในบางมุม อาจมีความรู้สึกเล็ก ๆ ที่เราเลือกจะเก็บเอาไว้ ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้เขามีความสุข

แต่เพราะบางครั้ง
เราก็เพิ่งเข้าใจว่า…

ความรู้สึกบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องถูกพูดออกมาเสมอไป

บางครั้งเราก็เลือกที่จะอยู่ในระยะที่พอดี
ไม่เข้าใกล้จนทำให้อีกฝ่ายอึดอัด
และไม่ถอยไกลจนความรู้สึกดี ๆ ที่มีอยู่หายไป

เราเพียงอยากห่วงใยอยู่เงียบ ๆ

บางครั้งก็อยากพบเจอ
อยากให้เส้นทางของวันหนึ่งพาเราไปพบกับใครบางคนโดยบังเอิญ

ไม่ต้องมีบทสนทนายาว ๆ
ไม่ต้องมีเหตุผลพิเศษ

เพียงได้เห็นรอยยิ้ม
ได้รู้ว่ายังสบายดี

บางที…แค่นั้นก็คงเพียงพอแล้ว

เพราะมีหลายสิ่งที่ไม่เคยถูกพูดออกมา มีเพียงความเงียบ ระยะห่าง และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงอยู่

จนบางครั้งก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า… ตกลงแล้ว สิ่งนี้เรียกว่าอะไร? ความคิดถึง?
ความผูกพัน?
ความชื่นชม?
หรือเพียงความรู้สึกดี ๆ ที่เกิดขึ้น?

เราเองก็ยังไม่รู้

รู้เพียงว่า…

มีใครบางคนที่ทำให้เราอยากรู้ว่าสบายดีไหม
มีใครบางคนที่ทำให้เราอยากพบเจอโดยไม่มีเหตุผล
มีใครบางคนที่ทำให้เรื่องธรรมดา ๆ กลายเป็นเรื่องที่เรานึกถึงได้เสมอ

และไม่ว่าจะเป็นอย่างไร
เราก็ยังปรารถนาดีอยู่เสมอ

บางทีความรู้สึกที่แท้จริง
อาจไม่ใช่การอยากครอบครอง แต่อาจเป็นเพียงการอยากเห็นใครคนหนึ่งมีชีวิตที่ดี

และถ้าวันหนึ่งความรู้สึกนี้จางหายไป
เราก็คงยิ้มให้กับมัน

ขอบคุณช่วงเวลาหนึ่ง
ที่ทำให้หัวใจของเราได้รู้สึกอะไรบางอย่าง

ส่วนวันนี้…

เรายังไม่รู้ว่า
ความรู้สึกนี้ควรเรียกว่าอะไร

และบางที…ก็อาจไม่จำเป็นต้องรู้

เพราะบางความรู้สึก
ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อให้ใครต้องรับรู้
ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อให้ใครต้องตอบกลับ
และไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อให้เราต้องครอบครองใคร

บางความรู้สึก…เพียงแค่ได้เกิดขึ้นในใจ
ก็มีความหมายของมันแล้ว

และบางที…

“ความคิดถึงที่ส่งไม่ถึง”

อาจไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายไม่เคยได้รับมัน

แต่อาจหมายถึง…เราเลือกที่จะเก็บมันไว้ในใจเพราะบางครั้ง การไม่พูดออกไป ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งของการรักษาสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่

ปล่อยให้ความคิดถึงเดินทางอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ต้องรู้ว่า…ปลายทางของมันจะเป็นที่ไหน
หรือจะมีใครได้รับมันหรือไม่

เพราะอย่างน้อย…ครั้งหนึ่ง
หัวใจของเราได้รับความอ่อนโยนจากใครสักคน

ทำให้เราอยากรู้ว่าสบายดีไหม
ทำให้เรื่องธรรมดา ๆ ในแต่ละวันมีความหมายขึ้นมาเล็กน้อย
และทำให้เราได้รู้จักความรู้สึกบางอย่างที่ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก

บางที…ความรู้สึกที่สวยงามที่สุด
อาจไม่ใช่ความรู้สึกที่ได้บอกออกไป แต่อาจเป็นความรู้สึกที่เรายังสามารถเก็บรักษาไว้ได้ โดยไม่ทำร้ายใคร ไม่รบกวนใคร และไม่เรียกร้องอะไรจากใคร

เพียงปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น อย่างเงียบ ๆ เหมือนความคิดถึงที่เดินทางออกจากใจ
แต่ไม่เคยส่งไปถึงปลายทาง

และบางที…. แค่ครั้งหนึ่งที่หัวใจเคยรู้สึก
ก็เพียงพอแล้ว