ต้นไม้ใหญ่กลางป่า แสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมา กลิ่นดินหลังฝนลอยขึ้นมาชัดเจน ลมเย็นพัดผ่านผิวกายอย่างอ่อนโยน ในความเงียบของป่า บางครั้งทำให้เราได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดขึ้น บางสิ่งที่เคยซ่อนอยู่ลึก ๆ ความอ่อนโยน ความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจค่อยๆโผล่กลับมาเหมือนใบอ่อนที่ค่อยๆแตกยอดขึ้นมา ในเมืองที่ต้องตื่นเช้าด้วยเสียงนาฬิกาปลุก รีบออกไปบนถนนที่รถติดแออัด ใช้ชีวิตแข่งกับเวลา แข่งกับคนอื่น และแข่งกับตัวเอง จนลืมไปว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติ เราเคยหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับกลิ่นของต้นไม้ ดินและอากาศที่บริสุทธิ์ เคยรู้จักการมองหน้ากันและยิ้มให้คนแปลกหน้าโดยไม่ต้องมีเหตุผล เมื่อเราค่อยๆห่างออกจากธรรมชาติจนถูกบางอย่างกลืนกิน บางทีความสัมพันธ์ระหว่างเรากับโลกก็ค่อยๆจางไป พร้อมกับความสัมพันธ์ระหว่างเรากับผู้คนที่เปลี่ยนเป็นแค่การพบเจอแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ในแต่ละวัน แต่พอก้าวกลับมาหาธรรมชาติไม่ว่าจะเป็นการเดินป่า การนั่งนิ่งๆริมน้ำ หรือแค่เงยหน้ามองท้องฟ้า ทุกอย่างค่อยๆเปลี่ยนไป ลมเย็นๆ กลิ่นดิน เสียงน้ำไหล ชำระล้างความแข็งกระด้างในใจทีละนิด ทำให้เราได้เห็นตัวเองชัดขึ้น และได้เห็นคนรอบตัวด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าเดิม ธรรมชาติไม่เพียงเป็นที่พักพิงแต่เป็นครูเงียบๆ ที่คอยค่อยๆขัดเกลาหัวใจเรา สอนให้เราเรียนรู้ อดทน รอคอย และเห็นคุณค่าของสิ่งเล็กๆ รอบตัว ความสัมพันธ์ที่หายไปจริง ๆ แล้วไม่เคยหายไปไหน เพียงรอให้เราเดินกลับไปหา รอให้เราเปิดหัวใจรับมันอีกครั้ง และเมื่อเราทำได้สัมผัสอย่างจริงใจและเข้าใจ บางทีเราจะพบว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ และระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ ไม่ใช่สิ่งที่ต้องสร้างใหม่ แต่เป็นสิ่งที่เราแค่ต้องกลับไปหาเพื่อค้นพบและเข้าอีกครั้งเท่านั้นเอง