ผมไม่ได้กลัวความตายของอะไรแล้ว หลังจากที่ผมได้รู้ ได้รู้วิธีการใช้ชีวิตให้ไม่ต้องเจ็บปวดจากการตายทั้งหมดนี้ ที่ผมไม่กลัว ไม่ใช่ว่าผมแข็งใจ ไม่ใช่ว่าฝืนไม่ให้กลัว ก็ชีวิตและการตายของบางสิ่ง มันสอนผมเอง ด้วยวิธีแปลก ๆ พิสดารจนบางทีก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไร มันสอนให้ผมเติบโตหรือสอนให้ผมชินชา ผมเหนื่อย จนบางทีผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องกลัวอะไรอีก ผมหมดแรงจะกลัวแล้ว ก็ในเมื่อความตายของแต่ละอย่าง มันควบคุมให้ตายไม่ได้ แล้วผมต้องกลัวอะไร ผมไม่ต้องกลัวว่าผมจะต้องรู้สึก ผมแค่ยอมรับและวาง ตามที่มันเป็น ไม่ใช่ชินชา แต่แค่รับรู้ มองมัน ว่ามันเป็นอย่างนี้ ผมเคยคิดมากจนหัวผมดังตลอดวัน เหมือนคนสองคนคุยกันในหัว มันคุยกันจนผมได้คำตอบหลายอย่าง จนผมรู้สึกว่า ความตายมันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องสู้หรือต้องกลัว มันแค่อยู่ตรงนั้น ไม่เร่ง ไม่ตาม ไม่จัดการ แต่บางครั้งก็ต้องกลัวการไม่รู้ว่าตายจะมาตอนไหน แต่ตามจริงมันไม่จำเป็นต้องกลัว ถ้ากลัวแปลว่าใจเราอยู่อนาคตเรียบร้อยแล้ว แล้วปัจจุบันเราทำมันดีแล้วหรือยัง วันหนึ่งผมย้อนกลับมามอง มันก็เป็นเหตุการณ์หนึ่งเท่านั้นที่ผมได้พบเจอ มันไม่ใช่บทสรุปของอะไร มันเหมือนการเกิด และตาย ไป มันก็เพราะผมยอมรับมันได้ผมเลยอยู่กับทุกวันนี้ได้ดีกว่าเก่า ถึงแม้ลึก ๆ จะ แอบกลัว แต่พอได้รู้อย่างนี้ มันทำให้รู้ว่า การตายของอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่เพื่อให้เรากลัว แต่มันเพื่อให้เราได้รู้ ว่าทุกอย่างต้องเสื่อมลง ผมเคยเห็นความตายเป็นจุดจบ แต่ตอนนี้ผมเห็นมันเป็น ความสมบูรณ์ เพราะความตายทำให้การมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตในตอนนี้ มีค่าและมีความหมายมากที่สุด มันจริงไหมคุณว่า ถ้าเราคิดว่ามีบางอย่างที่ไม่ตาย หรือมีบางอย่างไม่เสื่อมลง เราจะใช้ชีวิตประมาท แล้วสิ่งดี ๆ มันจะเกิดขึ้นได้ไหม สมมติไม่มีการตายเกิดขึ้น เราจะเร่งทำความดีกันหรือเปล่า เราจะหาความหมายชีวิตกันไหม เราจะได้รู้สึกไหมว่า มีบางอย่างน่าอัศจรรย์มากแค่ไหน เราคงใช้สมองคิดเรื่องอื่น ที่มันไม่เกิดประโยชน์เป็นแน่ ผมว่าความตายไม่ได้มาเพื่อทำลายชีวิตใครหรอก มันมาเพื่อนิยาม การมีชีวิตต่างหาก แล้วเมื่อความตายไม่ได้เป็นทางที่น่ากลัวแล้ว มันจะมีอะไรน่ากลัวอีกเพราะเมื่อผมได้ค้นพบว่ามันไม่ได้น่ากลัว มันจึงทำให้ผมได้เต็มที่กับตอนนี้ และปัจจุบัน โดยไม่ต้องคิดถึงอนาคตที่ว่าความกลัวจะคืบคลานเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะผม จะยอมรับและเข้าใจทุกสิ่งของความไม่แน่นอน ของความตาย