ความกลัวและความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมดของชีวิตนะ การที่รู้สึกว่าตอนนี้ชีวิตช่างไร้ค่า ไร้ความหมาย นี่ก็เป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นและดับไปเป็นปกติ เมื่อทั้งหมดมันเกิดขึ้นแล้วเราแค่ต้องมีสติ เราต้องตั้งสติให้จิตมาอยู่กับปัจจุบันให้ได้ อย่างการกลัวในเรื่องต่าง ๆ มันคือการกลัวของอดีต และอนาคต เพราะปัจจุบันเราอยู่ตรงนี้ ที่นี่ นี่ก็เป็นวิธีที่ผมคิดเสมอ เมื่อมีเรื่องที่ผมต้องเจอ และทำให้ผมกลัว ผมก็เป็นมาเหมือนกัน ผมขวนขวายค้นหา สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ไร้ค่า หรือให้ผมรู้สึกว่าพอแล้ว ดีแล้ว ผมหามุมมองใหม่ ๆ ในการใช้ชีวิต ผมหาโอกาสฟังความคิดหลาย ๆ ความคิด เปิดใจยอมรับ ทั้งหมด เพื่อให้ผม ได้รู้สึกว่าใจเบา ให้รู้สึกว่าผมไม่ได้แบกอะไรที่มันหนักเกินไป ตัวตนที่ผมคิดว่ามันไร้ความหมายนี้ มันก็เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา จนผมได้เห็นสิ่งที่ดูเหมือนเล็กน้อย แต่มันมีค่าต่อจิตใจมาก การที่เราไม่ทำร้ายสัตว์แม้ตัวเล็กไปจนถึงใหญ่ เพียงเราได้ช่วยเหลือสัตว์เหล่านั้น เพราะมันก็มีชีวิตมีครอบครัว มีความรู้สึกเหมือนกับเรา มันทุกข์มันสุข เหมือนกัน อย่างวันนี้ ผมเห็นกิ้งกือสองตัวมันน่าจะสร้างตัวเล็กอยู่ แล้วภาพที่ผมเห็นคือมันดูมีความสุข มันกอดกันมันสวีทกันมาก คือภาพนั้นมันเหมือนคนตอนที่รักกันมาก ผมก็ดูแล้วคิดว่ามันจำเป็นต้องรักกันขนาดนี้ไหม แต่แล้วผมก็ออกจากที่ตรงนั้นไป กลับมา มันก็ยังอยู่ที่เดิมแต่เพิ่มมาเป็นสามตัว ผมก็คิดว่าเอ๊ะมันรวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอเพราะผมก็ไม่เข้าใจการเกิดของกิ้งกือสักเท่าไหร่ รอบแรกมีสองตัว รอบสองมีสามตัว รอบสามตัวหักครึ่ง ตอนนั้นผมแบบ ใครทำมันวะ แต่มันก็ทำได้แค่วาง เพราะผมก็เพิ่งได้เห็นว่ามันตายแล้วจริง ๆและ ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากขอให้ไปที่ดี ๆ กว่านี้ ผมแบบผมก็ดูของผมอยู่ แล้วใครทำมัน ซึ่งลองคิดถึงสัตว์ที่ใหญ่กว่านี้ มันคงทำให้ผมเจียนตายเลยจริง ๆ แค่นั้น ผมว่ามันก็ยิ่งใหญ่มากแล้ว ที่จะทำให้ผมรู้สึกมีค่าขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยผมก็ไม่เป็นภัยต่อมนุษย์ ไม่ได้เป็นภัยต่อสัตว์แน่นอน เรากินสัตว์ได้ แต่เราต้องไม่มีใจยินดีกับการตายของมัน และไม่เป็นคนฆ่าเสียเอง นี่ก็เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่ผมรู้สึกว่าทุกชีวิตก็มีค่า ไม่ใช่อยากให้มันตายแล้วมันก็ต้องตายเพราะความอยากของเรา แล้วอีกอย่าง เวลาผมได้เขียนเรื่องราวบางเรื่อง หรือให้คำปรึกษา หากมันช่วยเหลือใครบางคนได้ ผมก็โอเค ผมเห็นเขาแก้ปัญหาได้ ผมเห็นรอยยิ้มแค่นิดเดียว ก็รู้สึกดีแล้ว ผมเห็นสัตว์เวลาผมให้อาหาร ผมเห็นรอยยิ้ม มันก็เป็นคุณค่าเล็ก ๆ ที่ผมพอจะทำได้ สุดท้ายแล้วการอยู่กับปัจจุบัน ปล่อยสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ แล้วสร้างคุณค่าเล็ก ๆ ด้วยมือน้อย ๆ เรามีทั้งสองมือ สองเท้า สองตา สองหู หนึ่งจมูก หนึ่งวาจา เราทำได้หมด นั่นแหละ เรามีพลังในการสร้างสิ่งที่ดีได้แบบง่ายมาก แต่เราก็ไม่ทำกัน ถ้าผมไม่ได้เรียนรู้ ผมคงกล้ำกลืนต่อโลกนี้ ผมคงไม่ได้อยู่ตรงนี้แน่ ๆ แค่ผมได้รู้ในทุกขณะของชีวิตก็ดีมากแล้ว นี่แหละคุณค่าที่คู่ควร