ถ้าผมหายไปพรุ่งนี้ อยากให้รู้ไว้ ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งอะไรเอาไว้ข้างหลัง ผมเดินงมทาง บ่อยครั้งที่หลงจนหาทางกลับบ้านไม่เจอ ผมเดินมาไกลและไม่รู้ว่าเพื่ออะไร ชีวิตผมไม่ได้มีเหตุการณ์หรือเรื่องราวที่ใหญ่โต ไม่มีฉากดราม่า ไม่มีอะไรน่าจดจำ มันเป็นแค่วันธรรมดา วันเรียบ ๆ ที่ผมพยายามตื่นขึ้นมา มองทุกอย่างรอบตัวแล้วถามอีกครั้ง ผมทำอะไรอยู่นักหนา ถึงแม้ผมจะรักมัน แต่ทำไมมันถึงมีคำถามขึ้นมาได้ ผมวาด ผมเขียน ผมเชื่อในมือตัวเอง ผมเชื่อในความคิด ผมเชื่อในดวงตา เชื่อในความพยายาม แต่โลกก็แค่เหมือนรับรู้ความรู้สึกผมแบบปลาย ๆ เหมือนสาดน้ำเข้าอย่างจังแต่กระเด็นไปแค่เม็ดเดียว โลกมันเงียบเกิน มันปล่อยให้ผลลัพธ์ที่ไม่น่าพอใจตอบแทนผม ผมเฝ้าความหวังเล็ก ๆ ว่าจะมีใครมาเห็น และมันก็ไม่เกิดอะไรขึ้นเลย ถ้าผมหายไปพรุ่งนี้ ผมไม่ได้เกลียดชีวิต ผมแค่เหนื่อยกับการต้องพิสูจน์ว่าการมีอยู่ของผม มันคุ้มค่าพอที่จะกินข้าวหนึ่งมื้อ ในโลกที่วัดทุกอย่างด้วยรูปธรรม คนที่ไม่ถูกมองเห็นก็ไม่ถูกเห็นตลอดไป ใช่ผมคิดแค่แคบ ๆ ก็พอ หวังลมแล้งก็ไม่ช่วยอะไร ผมคิดว่าถ้าผมพยายามมากพอ โลกคงอ่อนโยนขึ้นมาบ้าง แต่ก็นั่นแหละ โลกมันไม่ได้โหดร้ายอะไรหรอก มันแค่ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ ผมไม่ได้อยากชนะใคร ไม่ได้อยากชนะใจตัวเอง ผมแค่อยากอยู่ได้ โดยไม่ต้องรู้สึกผิด ที่ไม่เก่งพอ ไม่ดีพอ ผมควรจะหายไปพร้อมกับสิ่งที่ผมรัก เพราะมันไม่รักผมตอบ ผมหายไป ไม่ใช่ว่าผมล้มเหลว ผมแค่มนุษย์คนหนึ่ง ที่กำลังเรียนรู้ ว่าการอยู่ต่อ มันก็ต้องเจอเรื่องมากมายไม่จบสิ้น แต่ก็เอาเถอะ ยังไงผมก็ต้องกลับมา พร้อมหัวใจที่แม้แต่ผมหรือใครก็ทำพังไม่ได้ ผมจะกลับมา เป็นผมคนเดิมที่ไม่ทรยศตัวเองจนเกินไป และสุดท้ายหากผมหายไปพรุ่งนี้ เรื่องราวทั้งหมดไม่ดำเนินการต่อ งานวาดยังล่องลอยในโซเชียล งานที่รอคนซื้อยังคงตั้งนิ่งที่เดิม หรือแม้จะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน อย่างการถูกมองเห็น แสงส่องมาในสิ่งที่ผมทำ ผมแค่อยากบอกว่า สายไปแล้วล่ะ เพราะผมไม่อยู่รอแล้ว พรุ่งนี้ไม่มีผม แต่หากมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเพื่อผมอีกครั้ง ผมจะเบือนหน้าหนี ผมพอแล้ว พรุ่งนี้ยังมีคนอีกเป็นล้าน ๆ คน ให้มองเห็นให้พบเจอ แต่แค่ไม่มีผมที่แอบอยู่ก็แค่นั้น เทียบจักรวาลเราเล็กจ้อยแค่ไหน ผมรับรู้แล้วว่า ปัญหาของผมเล็กจ้อยเหมือนดาวที่ลอยในอวกาศนอกจักรวาล ไม่มีที่สิ้นสุด มันมากมายเหมือนประชากรบนโลก วันใดที่ดาวนั้นดับ มันก็แค่ดับลง ความรู้สึกทั้งหมด ของผมก็เหมือนกัน มันดับไป สุดท้ายแล้วหากพรุ่งนี้ไม่มีผมจริง สิ่งที่ทำมาใน อดีต ความรู้สึกที่ผมเพิ่งเจอ ที่ผมเพิ่งโกรธ ที่ผมเพิ่งเกลียด ที่ผมเพิ่งร้องไห้ไป มันก็เหลือแค่ความว่างเปล่าผมแค่ วางใจและยอมรับ แบบไม่กระวนกระวาย เพราะมันคือปกติธรรมดา มีเกิดก็ต้องมีตาย ตายก็เพราะเกิด มีผลก็มีเหตุ มีเหตุก็มีผล ถ้าย่อเรื่องทั้งหมดลง ก็คงแค่เราเกิดมาเพื่อตาย ส่วนเรื่องราวระหว่างตรงกลางนั้น ก็แล้วแต่จะทำ โลกมันมีเหตุมีผลเสมอ ก็ไม่รู้ว่าเราจะหาความสุขที่ไม่ยืนยาวไปทำไม มันปลอบใจแค่ชั่วคราวเท่านั้น เราไปเที่ยว เรากิน เราเล่น แล้วทุกข์ก็เกิดขึ้นอีก เราหาวิธีดับทุกข์แบบยืนยาวไม่ดีกว่าเหรอ เสมอต้นเสมอปลายดี