เราไม่เคยรู้เลยว่า… ความรักหนึ่งความรัก สามารถทำให้หัวใจหนักอึ้ง เจ็บ และทรมานได้มากขนาดนี้ ทั้งที่ไม่มีใครตั้งใจจะทำร้ายกันเลย

ความรู้สึกข้างในมันท่วมท้น สับสน เหนื่อย และอธิบายไม่ถูก เหมือนยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างการรักใครสักคนกับการพยายามรักษาตัวเองเอาไว้

ความสัมพันธ์ที่เรากำลังเผชิญ มันไม่ใช่ความรุนแรง ไม่ใช่การนอกใจ ไม่ใช่ความเกลียดชัง

แต่มันคือช่วงเวลาที่ความรักของเราสองคนไม่สมดุลกันอีกต่อไป

ทำไมการที่เรา “เป็นตัวเอง” ถึงกลายเป็นสิ่งที่ทำให้อีกคนเจ็บ ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง และต้องค่อย ๆ ลดขนาดของตัวเองลง เพื่อประคองความสัมพันธ์นี้ไว้

และในเวลาเดียวกัน เราก็เริ่มรู้สึกว่า ตัวเราเองก็เล็กลง เงียบลง และระวังความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เราไม่เคยพูดออกไป เพราะเรายังอยากเชื่อว่าความรักครั้งนี้ ยังพอจะไปต่อได้

เวลาเราอยากออกเดินทาง อยากพัก อยากกลับไปอยู่กับตัวเอง เพราะมันทำให้เราหายใจได้ มันไม่ใช่การหนี และไม่ใช่การไม่รัก

แต่ในสายตาของเธอ มันกลับหมายถึง การที่เราเลือกสิ่งอื่น ก่อนความสัมพันธ์นี้

เธอรู้สึกว่า เธอไม่ใช่ตัวเลือกแรก ไม่ใช่คนที่ถูกนึกถึงก่อนและความรู้สึกนั้นทำให้เธอไม่ปลอดภัยในความรัก

ขณะเดียวกัน เรากลับรู้สึกว่า ถ้าเราไม่เลือกตัวเองเลย เราจะค่อย ๆ หายไปจากชีวิตของเราเองหรือเปล่า

เราจึงเริ่มถามตัวเองว่า หรือแท้จริงแล้ว… เรากำลังเห็นแก่ตัวมากเกินไปกันแน่

เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อเราทั้งสองคนต่างเติบโต ความแตกต่างเริ่มชัดขึ้น

เธอต้องการความมั่นคง การมีเราอยู่ในทุกการตัดสินใจ การเป็นศูนย์กลางของกันและกัน

แต่เรากลับต้องการพื้นที่ อิสระ และการได้เป็นตัวของตัวเอง การที่เราเป็นแบบนี้ การที่เราอยากเป็นตัวเอง มันผิดมากขนาดนั้นเลยหรือเปล่า

ไม่ใช่เพราะเธอไม่ดี และไม่ใช่เพราะเราไม่รัก

แต่เพราะนิยามของคำว่า “ชีวิตคู่” ของเราไม่อยู่ในจุดเดียวกันอีกแล้ว

เธอบอกว่า…เธอพยายามจัดการความรู้สึกของตัวเองมาก เพื่อจะเข้าใจเรา แต่บางครั้งมันก็หนักเกินไป จนเธอไม่แน่ใจ ว่าต้องทำให้ตัวเองเล็กลงอีกแค่ไหน เราเป็นตัวเลือกแรกของเธอเสมอ ทุกการตัดสินใจมีเราอยู่ก่อนจนเธอค่อย ๆ เสียตัวตนไป

และเราก็ไม่เคยต้องการให้เธอเป็นแบบนั้น

แต่ในบางครั้ง เราก็เลือกตัวเองก่อน เพื่อจะไม่หายไปจากชีวิตของเราเอง

เราจึงเริ่มรู้สึกผิดและถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเราผิดมาก และเห็นแก่ตัวเกินไปใช่ไหม

เรายังถามตัวเองอีกว่า ทำไมเวลาที่อยากออกเดินทาง เราถึงไม่อยากชวนเธอไปด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอึดอัด หรือเพราะเรากำลังต้องการอิสระ ต้องการพักใจ มากกว่าที่เคยต้องการความรัก

หรือแท้จริงแล้วสิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่ความรักที่ไหลลื่นอีกต่อไป แต่อาจเป็นเพียงความผูกพัน ความห่วงใย และความรู้สึกผิด มากกว่าความรัก ที่อยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

หรือที่เรายังอยู่ด้วยกันไม่ใช่เพราะอยากอยู่ แต่เพราะความสงสารและความผูกพันที่ปล่อยไม่ลง

เพราะในความเป็นจริง เรากำลังอึดอัด และค่อย ๆ หายไปจากตัวเอง ในขณะที่เธอ ยิ่งระแวง และเจ็บลึกขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้…เรากำลังฝืนอยู่ในความสัมพันธ์ ทั้งที่ใจไม่พร้อมใช่ไหม แบกรับความรู้สึกผิดและความสับสน พยายามใช้ชีวิตให้ดูปกติ ทั้งที่ข้างในไม่ปกติ และไม่ไหวเลย

บางที..สิ่งที่ยึดเราไว้ อาจไม่ใช่ความรัก แต่อาจเป็นเพียงความกลัวการสูญเสีย และความผูกพันที่เคยสวยงามในอดีต

จนวันที่เธอพูดคำว่า “เลิกกันก็ได้นะ เผื่อเราจะได้เจอคนที่ชอบเราในแบบที่เราเป็น เพราะเธอไม่อาจตอบสนองสิ่งที่เราต้องการไม่ได้”

ในวินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน น้ำตาเอ่อล้น เหมือนหัวใจถูกกรีดซ้ำ ทั้งที่มันบอบช้ำอยู่แล้ว

ทั้งที่เราไม่เคยพูดคำว่า “เลิก” ทั้งที่เราพยายามประคองความสัมพันธ์นี้ไว้ จนตัวเราเล็กลง จนเราไม่ไหว

หรือคนแบบเรา อาจไม่ควรมีความรักเลยใช่ไหม

เพราะเรารู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ ไม่สามารถรักษา และดูแลความรักที่เธอมอบให้ได้อย่างที่ควรจะเป็น

เราเริ่มคิดว่า บางทีการอยู่คนเดียว อาจง่ายกว่าสำหรับทุกคน

และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ความเหนื่อยล้าข้างใน ทำให้เรารู้สึกอยากหาย ๆ ไปจากโลกใบนี้ โดยไม่เหลือแรงจะอธิบายอะไรอีกแล้ว เพียงเพื่อให้ทุกอย่างหยุดเจ็บสักพักหนึ่ง

หรือแท้จริงแล้ว…ไม่ใช่แค่ใครคนหนึ่ง แต่เราทั้งคู่ กำลังใช้พลังชีวิตของกันและกันมากเกินไป เพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้

และความรักครั้งนี้ อาจไม่ได้กำลังหล่อเลี้ยงเรา แต่อาจกำลังค่อย ๆ พรากชีวิตของเราทั้งสองคนไป โดยที่ไม่มีใครตั้งใจ

บางที…ความผิด อาจไม่ใช่การรักตัวเอง แต่คือการพยายามอยู่ต่อทั้งที่ความรักไม่สมดุลกันอีกแล้ว

เพราะเมื่อคนหนึ่งต้องอดทน ระแวง และอีกคนต้องอึดอัด ความรักนี้ กำลังทำร้ายเราทั้งคู่ โดยไม่รู้ตัว

และบางครั้ง การปล่อยมือ…อาจไม่ใช่การยอมแพ้ แต่อาจเป็นการหยุดทำร้ายกัน อย่างอ่อนโยนที่สุดก็ได้

การปล่อยมือ…ทั้งที่ยังรักกัน ยังรู้สึกดีต่อกัน แต่เพียงแค่เราไม่สามารถไปด้วยกันต่อได้เท่านั้นเอง