Fomalhaut… รอบตัวเธอ ช่างเดียวดายเหลือเกิน เธอ…ดาวฤกษ์ที่เปล่งประกายเพียงลำพัง กลางท้องฟ้าอันกว้างใหญ่และมืดมิด เธออยู่ห่างจากฉันถึง 25 ปีแสง ใหญ่กว่าดวงอาทิตย์เกือบสองเท่า ส่องสว่างกว่าถึงสิบหกเท่า แต่มีอายุเพียง 440 ล้านปี — สั้นนัก เมื่อเทียบกับดวงอาทิตย์ที่มีอายุสี่พันล้านปี ฉันสงสัย… เธอเคยรู้สึก “เหงา” บ้างไหม เธอเคยอยากมีดาวอีกดวงเคียงข้างไหม เธอเคยอยากหยุดส่องแสงไหม หรือเธอ…แค่ทำหน้าที่ของแสง แม้ในวันที่ไม่มีใครมองเห็น ฉันจำได้ว่า…เคยเห็นเธอส่องประกาย แต่กาลเวลา…ทำให้ฉันลืมไป ลืมแม้กระทั่งว่าเธอยังอยู่ตรงนั้น ที่เดิม…ไม่เคยหายไปไหน เพียงแค่แสงของเธอ เดินทางมาถึงฉันช้ากว่าความคิดถึง และบางที… ฉันอาจได้เห็นเธอเพียงวันเดียวของเดือน — วันที่ 15 ระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม จากซีกฟ้าเหนือ — อลาสก้า แคนาดา หรือยุโรปตอนบน มันเศร้านิดหน่อยนะ… ที่ฉันจะได้เห็นเธอเพียงหกครั้งต่อปี เมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา เธอมีดาวเสาร์อยู่ใกล้ ๆ อย่างน้อย…เธอคงไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปใช่ไหม ขอให้เธอยังส่องแสง… แม้ในคืนที่ไม่มีใครมองเห็น และขอให้เธอไม่รู้สึก “โดดเดี่ยว” น่ะ Fomalhaut 🌌