ภายในห้องชุดขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาก พอเหมาะสำหรับอาศัยอยู่หนึ่งถึงสองคน ฉันนั่งบนโซฟาที่อยู่ข้างๆ กับคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องหนึ่ง โดยกิจวัตรประจำวัน ฉันมักจะนั่งทำงานอยู่หน้าจอคอม ไม่ค่อยมีเวลาตกตะกอนความคิดมากสักเท่าไรนัก ทว่าในวันนี้กลับไม่เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ประจำ ปัญหามากมายช่างรุมเร้าเหลือเกิน หากว่าฉันมีงานคั่งค้างมากพอให้หนีปัญหาเหล่านี้ ไปสิงอยู่หน้าคีย์บอร์ด และจดจ่ออยู่กับตัวอักษรที่ต้องไล่อ่านและคอยจับผิด แบบนั้นก็คงดีกว่ามานั่งว่างให้หัวสมองฟุ้งซ่านคิดไปถึงเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้น มักมีคำพูดที่คนเรามักปลอบใจและสั่งสอนตัวเองอยู่เสมอว่า ‘จงอยู่กับปัจจุบัน’ แล้วถ้าปัจจุบันตอนนี้มันมีปัญหาที่ไม่รู้จะเริ่มแก้ตรงไหนเล่า? ถ้าอนาคตมันเกิดเรื่องที่เรากังวลมาตลอดเล่า? แบบนั้น ฉันจะทำยังไง... มีเรื่องหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจฉันมาตั้งแต่ 3 ปีก่อนจนกระทั่งตอนนี้ นับตั้งแต่ที่พ่อกับแม่แยกทางกัน ครอบครัวเราอยู่กันสี่คน พ่อ แม่ ลูก มีฉันเป็นพี่สาวคนโต และน้องสาวคนเล็กอีกคนหนึ่ง สายสัมพันธ์ของพวกเรามีทั้งผิดหวัง เสียใจ และช่วงเวลาแห่งความสุขร่วมกันอย่างครอบครัวทั่วไป ฉันไม่มีภาพในหัวเลยว่าครอบครัวของเราจะกลายไปเป็นความสัมพันธ์แบบไหน คงเพราะเป็นความวางใจ ถึงไม่ได้คิดภาพอะไรเกี่ยวกับบ้านหลังนี้เอาไว้มากนัก กระทั่งก่อนวันจบการศึกษาชั้นปีที่ 4 ในรั้วมหาวิทยาลัยของฉัน เด็กจบใหม่หลายๆ คนคงรู้ดีว่าช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่อ่อนไหวแค่ไหน เราต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่และไปเผชิญโลก มันคงไม่มีปัญหาอะไรหากเรายังมีที่ที่เรียกว่า ‘บ้าน’ คอยเราให้กลับไปตั้งหลักได้ แต่สำหรับฉัน มันไม่มีแล้ว...ฉันต้องเผชิญกับหลากหลายความรู้สึกที่ประเดประดังเข้ามากัดกร่อนจิตใจ ทั้งเศร้าโศก โกรธเคือง ผิดหวัง กังวล จนฉันยังสงสัยเลยว่าคนคนหนึ่งจะมีความรู้สึกมากมายขนาดนี้ในเวลาเดียวกันได้ยังไง ฉันสูญเสียหลักชีวิตไป สูญเสียความเชื่อใจในสายสัมพันธ์นี้ และเลือกหาเหตุผลมาอ้างเพื่อที่จะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้น เพื่อหนีจากความเสียใจ เพื่อที่ฉันจะไม่ทำให้ครอบครัวต้องพังเหมือนอย่างที่พ่อของฉันทำ ตอนนั้นคิดแค่ว่า...ถ้าเขาไม่อยู่ข้างเรา ก็มีแค่เราที่อยู่ข้างตัวเองได้ สิ่งที่ฉันกังวลนอกจากตัวเอง คือสภาพจิตใจของน้องสาว ฉันคิดแค่ว่า ในอนาคต ถ้าไม่เหลือครอบครัวแม้แต่คนเดียว ก็ยังมีเราสองพี่น้องที่คอยเป็นบ้านให้กันและกันได้ ฉันฉุกคิดถึง ‘น้องสาว’ คนเดียวของฉัน ในขณะที่กำลังนั่งเพ้อเจ้ออยู่คนเดียวบนโซฟา จินตนาการกระทั่งว่า หากฉันไม่อยู่แล้ว ฉันจะฝากข้อความอะไรส่งไปให้ ‘บ้าน’ หลังเดียวที่ฉันเหลืออยู่ดี ฉันเปิดไอแพดและเริ่มบรรจงเขียนโน้ตเอาไว้ เพราะฉันคิดว่ายังไงไอแพดเครื่องนี้ จะต้องตกไปอยู่ในมือของน้องสาวฉันอย่างแน่นอน ไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง ‘ถึง น้องสาว ฉันรักแกมาก ไม่อยากให้แกรู้สึกโดดเดี่ยว ฉันจะคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ แต่ก็อยากให้แกใช้ชีวิตของตัวเองให้ได้ ในอนาคตไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครทิ้งอีก หรือต่อให้มีใครทิ้งเราไป ฉันก็จะไม่ทิ้งแกเด็ดขาด ฉันไม่ได้จะคิดสั้น หรือเขียนจดหมายสั่งลาอะไรหรอกนะ แค่คิดว่าถ้าจู่ๆ ฉันเกิดทำงานหนักจนวูบไป แล้วยังไม่ได้บอกอะไรแก ฉันคงไม่สบายใจ เพราะแกชอบคิดไปเองคนเดียว เอาเป็นว่า ฉันรักแกมากก็แล้วกัน ...พี่สาวสุดสวย’ มันไม่ใช่บทสนทนาที่ฉันต้องการสั่งเสีย หากแต่เป็นคำพูดที่ฉันอยากบอก เพราะไม่รู้จริงๆ ว่า พรุ่งนี้ของฉันจะยังมีได้อีกกี่วัน...