บางทีผมก็แปลกใจกับตัวเองเหมือนกัน ทั้งที่ผมเห็นความตายมาตั้งหลายครั้ง ทั้งในชีวิตคนอื่น และในความคิดของตัวผมเอง แต่ทุกครั้งที่มันมาจริง ๆ ผมก็กลับยังรู้สึกเจ็บเหมือนเดิม เหมือนหัวใจผมไม่เคยชินกับการหายไปของอะไรสักอย่างเลย ผมเป็นคนแบบนั้น จำอะไรง่าย ลืมยาก ยึดติดกับทุกอย่างที่เคยให้ความหมายกับผม แม้จะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้ว ทุกอย่างมันก็ต้องไปตามทางของมัน ผมก็ยังเผลอแบกมันไว้ในอกจนหนักไปหมด เวลาผมผูกพันกับใคร ผมผูกเต็มที่ เหมือนเอาทั้งชีวิตไปวางไว้ในกำมือเขา แล้วพอเขาหายไป ผมก็เหมือนหายไปด้วยครึ่งหนึ่ง เหมือนตัวผมที่เคยเป็น ถูกปิดไฟจนมืดสนิท คนอื่นอาจมองว่าผมเฉย ๆ ไม่ได้รู้สึกอะไร จริง ๆ แล้วผมเจ็บจนพูดอะไรไม่ออกมากกว่า ผมเงียบไว้เสมอ เพราะถ้าพูดออกมา ผมรู้ว่าผมจะเสียงสั่นจนผมฟังตัวเองไม่ได้ เหมือนตอนเด็กที่ผมได้ฉายาว่าไอ้เด็กขี้ร้อง แต่พอโตมาก็ไม่มีคำพูดนั้นให้ได้ยินอีก ผมเป็นแบบนี้มานาน จนผมเริ่มรู้ว่า…ไม่ใช่เพราะผมอ่อนไหวเกินไป แต่เพราะผม “รู้สึกจริง” กับทุกอย่าง มากกว่าที่ผมอยากจะยอมรับเสียอีก และมันทำให้การเห็นความตาย ไม่ว่าจะของใคร หรือของส่วนหนึ่งในตัวผมเอง มันกระแทกเข้ามาแรงทุกครั้ง เหมือนมันคอยเตือนผมว่า ไม่มีอะไรที่ผมจะเก็บไว้ได้ตลอดไป ยิ่งผมยึด กับอะไรบางอย่าง มันยิ่งทำให้ผมรู้ว่ามันไม่อยู่ตลอดไป มันยิ่งทำให้ผมคิดว่า ถ้ามันไม่อยู่แล้ว ชีวิตผมจะจบลงด้วยไหม แต่สิ่งที่แปลกคือ ทุกครั้งที่ผมเห็นความตาย ผมกลับเข้าใจชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ มันทำให้ผมช้าลง ทำให้ผมไม่รีบยึด ไม่รีบคว้า ไม่รีบใช้แรงทั้งหมดเพื่อรั้งอะไรไว้ เพราะผมรู้แล้วว่าไม่มีใครรั้งอะไรได้ แม้แต่ตัวผมเองก็ยังรั้งตัวเองไว้ไม่ได้ในหลายครั้งที่ผ่านมา ผมคิดว่า…นี่คือสาเหตุที่ผมเริ่มมองความตายเหมือนลมหายใจ มันมา มันไป มันไม่รอ มันไม่เกลียด มันแค่ทำหน้าที่ของมันเหมือนผมที่ต้องทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ไม่ว่าจะหนักแค่ไหน ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนก็ตาม บางคืนผมก็คิดนะ ว่าถ้าทุกอย่างต้องตาย แล้วผมจะยึดติดไปทำไม แต่ความจริงก็คือ ผมยังเป็นผม ผมยังรักคนง่าย ผูกพันง่าย และเสียใจง่าย แม้จะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วมันจะกลายเป็นอีกบทหนึ่งของความตายเหมือนเดิม ผมว่าผมคงเป็นมนุษย์ที่แปลกหน่อย ยอมรับความตายได้ แต่รับการจากลาไม่ได้ และนั่นแหละ คือสิ่งที่ความตายสอนผมเสมอ ว่าการหายไปตลอดกาล ไม่ได้ผิดปกติเลย ผิดปกติมันคือหัวใจของผมนี่แหละ ที่ยังเต้นแรงทุกครั้งที่ต้องเสียใครไปอีกหนึ่งคน