แผลเก่า

เอาจริง มันก็เป็นเรื่องปกติที่เราทุกคนจะกลัวความตาย เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนและใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตมนุษย์ ผมก็คิดงั้นแหละ เมื่อก่อนผมไม่ได้สนใจเรื่องความตายเรื่องการเกิดเรื่องอะไรพวกนี้เลย ไม่เคยอยู่ในหัวแม้แต่นิดเดียว ผมไม่ได้คิดเลยจริง ๆ มันไม่เคยมีศัพท์นี้ในหัวเลย ตอนนั้นผมมีแต่ความกลัวเท่านั้น และไม่รู้วิธีแก้เลยแต่แค่ให้เวลาผ่านไป ให้มันสอนผม โดยที่ผมไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้า เอาจริงตอนนั้นผมไม่ได้เห็นโลกในยุคดิจิทัล ทั้งโทรศัพท์หรือในเทคโนโลยีต่าง ๆ ซึ่งตอนที่ผมได้สัมผัสกับมัน ทำให้ผมเห็น ถึงความก้าวหน้าของหลาย ๆ อย่าง ผมยอมรับว่าผมช้าไปจริง ๆ ผมน่าจะเห็นให้เร็วกว่านี้ เผื่อว่าอะไรจะเปลี่ยนไป แต่ผมว่ามันก็ต้องรู้ ต้องเห็น เมื่อถึงเวลานั่นแหละถูกแล้ว อย่างเช่นมาถึงตรงนี้ผมก็รู้สึกแย่นิดหน่อย ที่ผมเพิ่งได้วาดภาพเมื่อไม่กี่ปีมานี้ มันทำให้ฝีมือผมแย่กว่าเด็ก ๆ สมัยนี้กว่ามาก มาก ๆ จริง ๆ ตอนนี้เด็กอายุสิบเอ็ดถึงสิบสี่ปี วาดภาพสวยมากจริง แต่เมื่อก่อนที่ผมอายุเท่าพวกเขา เหมือนผมไปอยู่ในป่ามา ไม่ได้เห็นเลยว่า ศิลปินหรือนักวาด เขามีงานวาดแบบไหน ผมไม่เคยได้เห็นเลย ผมเอาแต่วาดในกระดาษ วาดจากดินสอที่ทำการบ้าน วาดในสมุดทำการบ้าน นั่นแหละ และตอนนั้นผมก็ไม่รู้หรอกว่าผมโคตรชอบมัน เมื่อก่อนโลกผมแคบมาก แค่เรียนแล้ววาดในกระดาษเล่นไปงั้น ยังจำได้เลยตอนนั้น เพื่อนคนหนึ่งแอบวาดภาพในห้อง จำได้ว่าสวยมากจริง ๆ ก็คิดว่า เห้ยคนอายุเท่านี้ อายุเท่าเราวาดได้ขนาดนี้เลย แต่ตอนนั้นก็ได้เรียนศิลปะแล้ว แต่ก็ได้วาดแค่ลายไทย ได้เรียนทฤษฎี ปฏิบัติน้อยมาก บางทีนั่นเป็นเหตุผลลึก ๆ ให้ผมได้เริ่มทำมันอย่างจริงจัง เมื่อก่อนจำได้ว่าเห็นแค่นั้นแหละ งานศิลปะ เป็นสิ่งที่สวยงามจริง ๆ นะ มาถึงตอนนี้ผมก็ได้เปิดโลกกว้างมากจริง ๆ ผมมองย้อนกลับไปในวันที่ผมกลัวมัน ผมกลัวหลายเรื่องจนบอกไม่ถูก ตอนนั้นผมเครียดทุกวันจริง ๆ พอกลับมาคิดอืม มันก็ดูไร้สาระดี ที่อดีตเอาแต่เครียด ๆ สะสม นำมาสู่ปัจจุบัน อาการปวดหัวยังคงอยู่ แต่ไม่ได้ร้ายแรง โชคดีที่เรื่องทั้งหมดมันทิ้งบาดแผลเอาไว้ให้ผมได้เห็น แล้วทำให้ผมค่อย ๆ เย็บแผลตัวเอง ให้หายดีขึ้นในเร็ววัน ทั้งหมดมันสะสมมามากจริง ๆ ในความรู้สึก แม้ประสบการณ์น้อย แต่อย่างน้อยอายุก็เพิ่มขึ้น จนผมยังคิดว่าตัวเองเด็กอยู่เลย ผมไม่ทันจริง ๆ ผมไม่ค่อยได้เรียนรู้อะไรเข้าไปมาก ทุกวันนี้เรื่องความรู้รอบตัวผมก็ไม่รู้อะไรเลย แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมได้รู้วิธีการใช้ชีวิต วิธีการวางสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ วิธีการดับความกลัว ดับทุกข์ ให้มันเบาบางลงไป มันทำให้ผมแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นได้หลายอย่าง ตอนนี้ผมก็สรรเสริญเยินยอตัวเองได้ทุกวัน ว่าผมเก่งมากแล้ว แต่ก็เก่งได้อีกนะ