กรณียเมตตสูตร

พึงเป็นผู้องอาจ ซื่อตรง มีความประพฤติดีงาม และมีความอ่อนน้อม พึงเป็นผู้ว่าง่ายสอนง่าย อ่อนโยน และไม่มีความถือตัวเย่อหยิ่ง พึงเป็นผู้สันโดษ (ยินดีในสิ่งที่ตนมี) เป็นผู้เลี้ยงง่าย มีกิจธุระน้อย พึงมีกายและใจเบา ประพฤติตนสงบ มีสติปัญญา เป็นผู้ไม่คะนองกาย วาจา ใจ และไม่พัวพันในตระกูลต่างๆ ไม่พึงกระทำความชั่วเล็กน้อยใด ๆ ที่วิญญูชนทั้งหลายติเตียน พึงแผ่เมตตาจิต (ความปรารถนาดี) ว่า ขอให้สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงเป็นผู้มีความสุข และปลอดภัย ขอให้สัตว์ทั้งหลายจงถึงความสุขสำราญเถิด สัตว์ใดก็ตามที่มีอยู่ ทั้งที่เป็นผู้ยังมีความสะดุ้งกลัว (มีตัณหา) และผู้ที่มั่นคงแล้ว (ไม่มีตัณหาเหลือ), ทั้งที่มีกายยาว กายใหญ่ หรือปานกลาง, กายสั้น ผอม หรืออ้วน; ทั้งที่เราเห็นแล้ว และที่เรามองไม่เห็น; ทั้งที่อยู่ไกลและอยู่ไม่ไกล; ทั้งที่เกิดขึ้นแล้ว และที่กำลังแสวงหาภพภูมิเพื่อเกิดอยู่; ขอสัตว์ทั้งหลายเหล่านั้น จงเป็นผู้ทำตนให้ถึงความสุขทุกเมื่อเถิด อย่าได้รังแกข่มเหงซึ่งกันและกัน อย่าได้ดูหมิ่นเหยียดหยามใครในที่ใด ๆ เลย อย่าได้ปรารถนาความทุกข์ให้แก่กันและกัน ด้วยความโกรธแค้นหรือความเครียดแค้นใด ๆ มารดาย่อมตามรักษาบุตรชายคนเดียว ผู้เกิดในตนด้วยชีวิต ฉันใด; พึงเจริญเมตตาจิตที่ไม่มีประมาณ ในสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง แม้ฉันนั้น พึงเจริญเมตตาให้มีในใจไม่มีประมาณ ไปในโลกทั้งสิ้น ทั้งเบื้องบน เบื้องต่ำ และเบื้องขวาง, ให้เป็นธรรมอันไม่แคบ ไม่มีเวร ไม่มีศัตรู ผู้เจริญเมตตาจิตนั้น จะยืน เดิน นั่ง หรือนอนก็ตาม, ตราบใดที่ยังไม่หลับ (ปราศจากความง่วงเหงาหาวนอน), ก็พึงตั้งสติไว้ในการเจริญเมตตานั้น บัณฑิตกล่าวว่า นี่คือการเจริญพรหมวิหาร ในพระศาสนานี้ ผู้ที่มีเมตตา ไม่เข้าถึงความเห็นผิด เป็นผู้มีศีล ถึงพร้อมด้วยปัญญา (ความเห็นชอบ) และสามารถ นำความหมกมุ่นในกามทั้งหลายออกได้แล้ว ย่อมไม่ต้องเข้าถึงการเกิดในครรภ์เพื่อเกิดอีกต่อไปโดยแท้แล. ผมว่าคำแปลบทนี้ดีนะ มันช่วยให้ผมรู้สึกไม่เกลียดเพื่อนมนุษย์จนเกินไปน่ะ