ในวันที่ชีวิตของเราดำเนินไปเรื่อยๆ เวลาเป็นสิ่งที่ไม่เคยย้อนกลับมา ต่างจากความทรงจำที่ฝังแน่น ทั้งภาพ รส กลิ่น เสียง ถ้อยคำเหล่านั้นยังติดอยู่ในใจ ไม่ว่าจะเป็นภาพครอบครัวแห่งความสุขขณะขับรถท่องเที่ยวในดินแดนต่างๆ ตอนเด็ก ภาพของพ่อกับแม่ที่กำลังปลูกดอกกุหลาบขณะฟังวิทยุเครื่องเก่าๆ หรือกับข้าวฝีมือแม่ที่คุ้นเคย แต่ตอนนี้กลับเหลือไว้เพียงความคิดถึงที่ไม่รู้ว่าจะส่งไปให้ถึงได้ยังไงตอนไม่ได้เจอ แต่กระนั้นก็ยังเชื่อว่าความห่วงใยของพวกท่านไม่เคยจางหายสักวินาที เสียงที่คอยถามเราตลอดว่า กินข้าวหรือยัง กินกับอะไร มาม่าอีกแล้วเหรอ แต่คำพูดที่ได้ฟังแล้วทำให้หัวใจมันร้องไห้ออกมาคือคำพูดที่คอยบอกเราอยู่ตลอดว่า 'ถ้าไม่ไหวก็กลับมานะ พ่อกับแม่รออยู่ที่บ้านเสมอ' ถ้าหากวันหนึ่งเสียงเหล่านั้นหายไป หัวใจของผมคงแตกสลาย บ้านที่เคยอบอุ่นกลับเหลือแต่เงาดำๆ ของตัวเอง ไร้เสียงหัวเราะ กลิ่นหมูทอดหอมๆ ไร้ความห่วงใย มีเพียงปูนเปล่าเป็นผนังเย็นๆไว้ให้พักพิง แค่คิดว่าต้องสูญเสียบ้านหลังนี้ไป น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด แต่โชคดีที่วันเวลาเหล่านั้นยังมาไม่ถึง เป็นเพียงจินตนาการของคนไกลบ้าน จึงทำให้รู้ว่าการมีพวกเขาอยู่ มีบ้านให้กลับมันดีแค่ไหน นี่สินะคือสิ่งที่ฉันมี ที่ไม่ใช่วัตถุสิ่งของอันใด แต่มันคือความรักจากครอบครัวที่ไม่มีใครมาแทนได้ ฉันได้แต่ฝากข้อความผ่านท้องฟ้า สายลม แสงแดด ถึงใครก็ตามที่ทำให้ฉันได้มาเกิดในบ้านหลังนี้ว่า ขอบคุณนะ... เพราะฉันรู้สึกพอใจและขอบคุณในสิ่งที่ฉันมี