อีกหนึ่งวันในฝันเลขนิมิต

เคนประดิษฐ์โลกใหม่ไอ้ฉิบหาย

เล่นตามเกมทบเจ็บไม่ให้ตาย

ความท้าทายรูปกายนามธรรม

ละครสัตว์แสนแปลกตัวก็รู้

ทรมานทุกวันน่าขันขำ

แต่จะหนีก็ไม่ได้สุดเวรกรรม

เลยแสร้งทำเล่นไปแบบจำทน

“มาเล่นสิเกมฉันนะพอมนี่”

เคนเซ้าซี้แบบนี้ทุกทุกหน

ทุกผู้เล่นเช่นฉันก็คือคน

หรือตัวตนอย่างนั้นที่เคยเป็น

“เชือกรองเท้าเธอหลุดบอกนะหลวง”

กระต่ายม่วงแกล้งบอกหลอกเห็นเห็น

“แน่ใจนะ” ยังกล้าถามอีกไอ้เคน

“กูไม่เล่น! จิตยังสบายดี”

ฉันจะรอดไม่ร่วงดูเอาไว้

คงจิตใจสู้ได้ไม่หลบหนี

นามธรรมไม่กล้ำกายคงชีวี

เกมปาหี่ที่มีไม่ร่วมเล่นไปตาย

จำได้รูปกลิ่นเสียงสัมผัสรส

ยังปรากฏสัญญาไม่เสื่อมหาย

แต่นามนั้นมิอาจลั่นให้แคลงคลาย

อีกหลากหลายความจำที่เลอะลาง

แต่ละคนจิตใจเตี้ยอุ้มค่อม

ฉันก็กล่อมทุกคนช่วยถือหาง

แต่ละคนดวงใจยังครวญคราง

ทุกคนต่างต้องดิ้นหรือสิ้นกัน

พอจะนอนก็ไม่จะหลับไหล

อาหารนั้นว่างเปล่าหาจริงไม่

จะมีปากชอแปลงก็ว่างไป

ต้องอาศัยเรือนจำของเครื่องกล

คือสลบอยู่หรือเพียงแค่หลับฝัน

หรือชีวันหมดสิ้นจึงปี้ป่น

หรือโดนขังจองจำไม่ใ่ช่คน

นามธรรมไม่อาจะยลใจฉันเอย