บางครั้ง…
เราให้ เพราะเราเต็มใจ

ไม่ใช่เพราะเรามีมากกว่า
แต่เพราะเราอยากให้

เราให้ด้วยรอยยิ้ม
โดยไม่เคยคิดว่า
วันหนึ่งความใจดีนั้น
จะกลายเป็นสิ่งที่ถูกคาดหวัง

แต่เมื่อการให้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ

ความขอบคุณ
ค่อย ๆ กลายเป็นความเคยชิน

และความเคยชิน
ค่อย ๆ กลายเป็นความคาดหวัง

จนวันหนึ่ง…
เราเริ่มรู้สึกไม่โอเค

ไม่ใช่เพราะเราเสียดายสิ่งที่ให้

แต่เพราะความใจดีของเรา
ถูกมองว่าเป็นเรื่องปกติ
ราวกับเป็นสิ่งที่เราควรทำอยู่เสมอ

บางคนอาจลืมไปว่า

ทุกครั้งที่เราให้…
เป็น “การเลือก”
ไม่ใช่ “หน้าที่”

และเมื่อวันหนึ่ง
เราเลือกที่จะไม่ให้เหมือนเดิม

คนอื่นอาจรู้สึกว่าเราเปลี่ยนไป

แต่คนที่เจ็บที่สุด
กลับเป็นตัวเราเอง

เพราะเราเพิ่งรู้ว่า
ความใจดีที่เรามอบให้มาตลอด
อาจไม่ได้ถูกเห็นคุณค่า
เหมือนที่เราเคยคิด

คนที่เห็นคุณค่าของความใจดี
จะรู้จักคำว่า “เกรงใจ”

เพราะเขารู้ว่า
ทุกการให้ของใครสักคน
ล้วนมีต้นทุน
ทั้งเวลา แรงกาย ความรู้สึก และความตั้งใจ

บางที…

ถึงเวลาที่เราควรกลับมาใจดีกับตัวเองบ้าง

การเลือกหยุด
ไม่ใช่การใจร้าย

การตั้งขอบเขต
ก็ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว

แต่มันคือการรักษาหัวใจของตัวเอง
เพื่อให้ความใจดีของเรา
ยังคงเป็น “ของขวัญ”

ไม่ใช่ “หน้าที่”

และเพื่อให้วันหนึ่ง…
เรายังมีความสุข
ที่จะมอบความใจดี
ให้กับคนที่เห็นคุณค่าของมัน