เราคือใคร เป็นคนแบบไหน นิสัยใจคอยศตำแหน่งล้วงเป็นสิ่งเราประดิษฐ์ขึ้นมาหยิบเอาเข้ามาประกอบขึ้นเป็นตัวเรา แม้กระทั้งชื่อที่เราเรียกขานตัวเอง บทสนทนาล่าสุดที่เราได้นั่งคุยกับเพื่อนถึงชีวิต

ระหว่างที่นั่งอยู่หน้าระเบียงบ้านตัวเองมองไปบ้านแม่ หญิงชราคนหนึ่งที่รักลูกยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง กำลังดูแลลูกชายที่ป่วยหนัก ตั้งแต่ฉันจำความได้จนตอนนี้ หญิงชราผู้นี้ไม่เคยขัดใจลูกเลยแม้แต่สักครั้ง ลูกขออะไรก็ให้ อยู่อยากกินอะไรก็หาให้ นี่สินะความรักของแม่ที่มีต่อลูก ภาพจำในหัวของฉัน หญิงชราผู้นี้เมื่อก่อนทำงานอย่างหนักทุ่มเทดูแลเลี้ยงดูลูก พึ่งจะมาหยุดทำงานครั้งเมื่อฉันเรียนหนังสือจบ 8ปีนี้เอง

หันซ้ายไปมองบ้านพี่สาวตัวเอง หญิงสาวคนหนึ่งที่มีจิตใจอ่อนโยนกำลังบ่น น้องเกเก ที่ชอบถาม แม่อันนั้นอยู่ไหน แม่อันนี้อยู่ไหน ฉันมองเห็นความรักของผู้เป็นแม่ 2ต่อ แม่ฉันและพี่สาวฉัน พี่สาวฉันเป็นคนไม่ค่อยสู้คน ใครทำอะไรให้ก็ช่างมัน ใครว่าอะไรก็ช่างมัน อะไรก็ช่างมัน จิตใจดีจิตใจอ่อนโยน ฉันมักจะทำร้ายจิตใจพวกเขาบ่อยๆเพราะฉันดื้อ ดื้อด้าน อารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ อยากได้อะไรจะเอาเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ชอบคิดแทน วางแผนแทนให้คนอื่น

ชีวิตฉันครั้งเมื่อวัยเด็กภาพจำในหัว ช่วงเทศกาลปีใหม่เมืองเราจะเตรียมของไปดำหัวญาติผู้ใหญ่ แม้แต่วันพระเราไปวัดเวลาเจอคนแก่พี่สาวของฉันจะซื้ออะไรสักอย่างให้คนชราและให้ฉันเป็นคนยื่นให้ผู้ใหญ่ก็ให้พร การได้รับพรจากผู้ใหญ่มันดีนะบลาๆ พี่สาวบอกฉันหันไปมองหน้าเขาความอิ่มเอมใจที่เขาแอบยิ้มเออ น่ารักดี มันติดนิสัยจนโตมา ทุกๆครั้งที่กลับบ้านต้องมักจะมีของติดไม้ติดมือ จากแม็คโครแบ่งเป็นชุดๆแล้วไปดำหัวญาติผู้ใหญ่ทุกครั้ง แต่ญาติๆก็มักจะเรียกฉันว่า นางมารร้าย นางมารร้ายมาแล้ว ด้วยสายตาที่แอบยิ้มขนาดพูด อาจจะเป็นความเคยชินเพราะตัวยังไปไม่ถึงแต่เสียงฉันไปถึงแล้ว ญาติผู้ใหญ่เอ็นดูเพราะครอบครัวประกอบฉันนขึ้นมา

แต่ชีวิตมันไม่ได้มีแค่สิ่งดีๆ อุปสรรคปัญหาในชีวิตมนุษย์ทุกคนต้องมีอยู่แล้ว ฉันแค่เลือกไม่สนใจ ไม่โฟกัสกับสิ่งเหล่านั้นเท่านั้นเอง

ตั้งแต่เล็กจนโตเราผ่านเรื่องราวให้คิดและตัดสินใจมากมายนับครั้งไม่ถ้วน เราพบเจอสิ่งดีดี เราพบเจอปัญหา เรามีความสุข เราเครียด ทุกอย่างต่างก็เข้ามาและจากไป ไม่มีอะไรจีรังเลยสักอย่าง จนฉันมักใช้คำนี้ ทุกอย่างจะผ่านไปไม่ต่างอะไรกับฤดูกาล ซึ่งมาคิดกับตัวเองย้อนมองดูรอยเท้าตัวเองชีวิตก็เหมือนฤดูกาล

10,563วันแล้วที่ฉันมาเยือนอยู่บนโลกใบนี้ ฉันหยิบเอาสิ่งนั้น หยิบเอาสิ่งนี้มาประกอบเป็น คนที่ชื่อว่าสุนารี แต่สิ่งเหล่านี้กลับไม่มีสิ่งใดเป็นของฉันเลยแม้แต่ชื่อที่คุณหมอตั้งให้ว่าสุนารี ร่างกายก็ไม่ใช่ของฉัน ครอบครัวก็ไม่ใช่ของฉัน เพื่อนก็ไม่ใช่ของฉัน แฟนก็ไม่ใช่ของฉัน ทุกอย่างนี้เป็นเพียงสิ่งชั่วคราวที่ฉันมีในช่วงเวลาหนึ่ง

แล้วฉันจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อีกกี่วันกันแน่ซึ่งก็ไม่มีคำตอบ ฉันมองเห็นหลานๆค่อยๆโต ญาติผู้ใหญ่บางคนค่อยๆตาย บางคนก็เสียชีวิตเพราะแก่ชรา บางคนฆ่าตัวตาย บางคนป่วย บางคนตายเฉยๆ บางคนเกิดอุบัติเหตุ เกิดตาย นี่คือสิ่งที่แน่นอน

สุนารีคือสิ่งนิยามที่ฉันหยิบเอาสิ่งนั้นสิ่งนี้มาประกอบเป็นเธอ

สุนารีในวันนี้ก็เป็นเพียงฉบับหนึ่ง ของสุนารีทั้งหมดที่เคยมีมา ถ้าฉันเอาชื่อออก เอาอาชีพออก เอาครอบครัวออก

เอาความสัมพันธ์ออก เอาความสำเร็จออก เอาความล้มเหลวออก เอาความทรงจำออก เอาบุคลิกออก เอาทุกอย่างออกหมดสิ้น เราก็คือความว่างเปล่าหนึ่งในจักรวาลนี้ บางทีมนุษย์ไม่ได้มีตัวตนแท้จริง มีเพียงสิ่งที่หยิบออกมาแล้วบอกว่า นี่แหละฉัน